koronacyjny

Encyklopedia PWN

w szerszym znaczeniu sztuka europejska VI w.–1. połowy XI w., od upadku cesarstwa zachodniorzymskiego do skrystalizowania się stylu romańskiego.
w Polsce od XV w. najwyższy organ ustawodawczy, w okresie II RP — jedna z izb parlamentu, w PRL — formalnie najwyższy organ władzy państwowej, w III RP — łącznie z senatem władza ustawodawcza.
Sieniawski Mikołaj Hieronim, ur. 1645, Lwów, zm. 15 XII 1683, k. Lubowli (Spisz),
ojciec Adama Mikołaja, wojewoda wołyński, hetman polny koronny;
Smagłowski Wincenty, ur. 26 VII 1806 lub 1808, Brody (wsch. Galicja), zm. 10 I 1883, Stanisławów (ob. Iwano-Frankowsk, Ukraina),
działacz patriotyczny, literat, pijar;
Székesfehérvár
[sẹ:keszfẹhe:rwa:r],
m. w środkowych Węgrzech, w Kraju Zadunajskim, na południowy zachód od Budapesztu; ośrodek adm. komitatu Fejér.
tren
[fr.],
ogon, rucho,
wydłużona, ciągnąca się z tyłu po ziemi część ubioru, najczęściej kobiecego lub ceremonialnego;
muzeum hist. i rezydencjalne znajdujące się w dawnej siedzibie królów pol. na Wawelu w Krakowie.
Zygmunt I Stary, z dynastii Jagiellonów, ur. 1 I 1467, Kozienice, zm. 1 IV 1548, Kraków,
król polski i wielki książę litewski.
diadem koronacyjny królów longobardzkich, datowany dawniej na VI w., wg nowszych badań — na połowę IX w.;

Słownik języka polskiego PWN

koronacja
1. «uroczyste przekazanie nowemu monarsze insygniów królewskich»
2. «przyznanie komuś pierwszego miejsca w konkursie piękności, na balu itp. przez włożenie mu korony lub diademu na głowę»

• koronacyjny • koronować
sejm koronacyjny «sejm, w czasie którego odbywała się koronacja»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia