elekcyjną

Encyklopedia PWN

w dawnej Polsce sejm w czasie bezkrólewia; obradował jako drugi z kolei (po konwokacyjnym), na Woli koło Warszawy, w celu obrania króla.
w dawnej Polsce sejmik, na którym wybierano kandydatów na urzędy sądowe ziemskie.
elekcja
[łac. electio ‘wybór’, ‘selekcja’],
powoływanie dostojników świeckich, duchownych i monarchów w drodze obioru.
monarchia
[gr. mónos ‘jedyny’, árchō ‘władam’],
forma państwa, w którym reprezentantem władzy suwerennej jest monarcha (król, car, cesarz, szach, książę, chan, faraon), sprawujący tę władzę z reguły dożywotnio, samodzielnie lub wspólnie z innymi organami.
w Polsce od XV w. najwyższy organ ustawodawczy, w okresie II RP — jedna z izb parlamentu, w PRL — formalnie najwyższy organ władzy państwowej, w III RP — łącznie z senatem władza ustawodawcza.
w monarchiach elekcyjnych okres od śmierci lub abdykacji króla do koronacji jego następcy;
Bieliński Kazimierz Ludwik, data ur. nieznana, zm. 24 III 1713, Warszawa,
ojciec Franciszka (ok. 1683–1766), marszałek wielki koronny;
władca cesarstwa, tytuł monarszy wywodzący się od jednego z członów imienia Gajusza Juliusza Cezara (Cezar);
otoczenie władcy i jego rodziny, dostojników świeckich i duchownych składające się z urzędników, domowników (łac. familiares), służby; ośrodek władzy i kultury będący nieformalną instytucją.
w dawnej Polsce, gł. w XVII w., wszelkie wykroczenia przeciw prawu, zwłaszcza popełnione przez króla;
Gotard Jan, ur. 15 III 1898, Warszawa, zm. 1943, tamże,
malarz i grafik.
koronacja
[łac. coronatio ‘uwieńczenie’],
uroczysty akt przekazania monarsze insygniów król., połączony najczęściej z kośc. ceremonią namaszczania olejami świętymi, przy czym aktu przekazania dokonywał wysokiej rangi duchowny.
godło herbu państwa polskiego — w polu czerwonym orzeł srebrny w złotej koronie, z takimże dziobem i szponami;
Radzewski Franciszek, pseud. Franciszek Poklatecki, data ur. nieznana, zm. 5 VIII 1748,
działacz i pisarz polityczny;
Sapieha Benedykt Paweł, data ur. nieznana, zm. 12 VIII 1707, Berlin,
syn Pawła Jana, brat Kazimierza Jana, podskarbi wielki litewski;

Słownik języka polskiego PWN

elekcja
1. «wybór przez głosowanie na wysokie stanowisko lub urząd»
2. «w dawnej Polsce: wybór króla głosami szlachty»

• elekcyjny • elekcyjność
królowie elekcyjni «w dawnej Polsce: władcy obierani przez szlachtę na sejmach elekcyjnych»
sejm elekcyjny «sejm, na którym obierano króla»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia