aszkenazyjskim

Encyklopedia PWN

chasydyzm
[hebr. chasid ‘pobożny’],
nazwa 3 religijnych ruchów pietystycznych (pobożnościowych) w judaizmie, przeważnie o charakterze mistycznym.
judaizm
[łac. < gr. < hebr.],
mozaizm, wyznanie mojżeszowe,
religia Żydów; także zespół wierzeń, wartości etycznych i postaw wynikający z tradycji i obyczajów narodu żydowskiego.
Kuk Abraham Izaak, ur. 8 IX 1865, Griva (Łotwa), zm. 1 IX 1935, Jerozolima,
żyd. rabin, filozof i mistyk;
Gerszom Ben Juda, zw. Meor ha-Gola [hebr., ‘światło diaspory’], ur. ok. 970, zm. ok. 1040,
żydowski teolog i poeta;
Horowic Izajasz Ben Abraham ha-Lewi, ur. 1565, Praga, zm. 1630, Tyberiada,
rabin i kabalista.
Isserles Mojżesz, M. Ben Izrael Lazarus, znany także pod akronimem Rema lub Remu, ur. 1525, Kraków, zm. 1 V 1572, tamże,
rabin, wybitny znawca prawa żydowskiego halachy.
jidysz, język żydowski,
indoeuropejski język Żydów aszkenazyjskich;
Juda he-Chasid, ur. ok. 1150, zm. ok. 1217,
przywódca chasydyzmu aszkenazyjskiego (nadreńskiego);
Juda Pobożny, Juda he-Chasid, Juda Ben Samuel he-Chasid, ur. ok. 1150, zm. 1217,
żydowski teolog i mistyk;
Kook Abraham Izaak, ur. 1865, zm. 1935,
teolog żydowski, rabin;
szacharit
[aszkenazyjskie],
w judaizmie: codzienne modlitwy poranne, odpowiadające porannej ofierze składanej dawniej w Świątyni Jerozolimskiej.
Szulchan aruch
[hebr.],
kodeks rel. praw i praktyk żydowskich,
kultura muzyczna Żydów.
indoeur. język Żydów aszkenazyjskich, → jidysz.
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia