Okres IV cesarski

Encyklopedia PWN

wczesnochrześcijańska sztuka, sztuka starochrześcijańska,
twórczość artystyczna pierwszych społeczeństw chrześcijańskich, rozwijająca się w dziedzinach architektury, sztuk plastycznych i rzemiosła artystycznego między początkiem III w. a przełomem VI i VII w. na obszarze cesarstwa rzymskiego;
yayoi
[jajoi],
okres w historii Japonii (IV w. p.n.e.–III w. n.e.);
Bem Józef Zachariasz, ur. 14 III 1794, Tarnów, zm. 10 XII 1850, Halab (Syria),
wybitny artylerzysta i teoretyk wojskowości, generał wojsk polskich, węgierskich i tureckich.
doktryna polityczna głosząca zwierzchność władzy państwowej nad władzą kościelną, uznająca ją za uprawnioną do ingerencji w sprawy wiary i organizacji Kościoła.
plac w staroż. Rzymie między zboczami Kapitolu, Palatynem i korytem Tybru, wybrukowany już w VI w. p.n.e.;
Hoefnagel
[hufnạchəl]
Joris, ur. 1542, Antwerpia, zm. 9 IX 1600, Wiedeń,
flamandzki rysownik i miniaturzysta;
Jezus Chrystus
[gr. Iēsoús < hebr. Yě(hô)šû‘a ‘Jahwe zbawieniem’, skrócone do Yěšû‘],
Jezus z Nazaretu, ur. między 8 a 7 r. p.n.e., zm. 7 IV 30(?) r. n.e.,
założyciel i centralna postać chrześcijaństwa, które uważa go zarazem za człowieka i wcielonego Syna Bożego.
Justynian I Wielki, gr. Ioustinianós, łac. Flavius Petrus Sabbatius, Iustinianus, ur. ok. 482, Tauresium k. Bederiany (w pobliżu dzisiejszego Niszu), zm. 14 XI 565, Konstantynopol,
cesarz bizantyjski.
Kawabata
[kauabata]
Yasunari, ur. 11 VI 1899, Osaka, zm. 16 IV 1972, Kamakura,
pisarz, pierwszy japoński laureat nagrody Nobla w dziedzinie literatury (1968).
Leszczyński Andrzej, ur. ok. 1608, Gołuchów (Wielkopolska), zm. 15 IV 1658, Skierniewice,
syn Wacława (ok. 1576–1628), kanclerz wielki koronny, arcybiskup gnieźnieński i prymas;
Ludwik XIV, z dyn. Burbonów, ur. 5 IX 1638, Saint-Germain-en-Laye, zm. 1 IX 1715, Wersal,
król Francji.
Ockham
[ọkəm]
Wilhelm, William of Ockham Wymowa, ur. ok. 1300, Ockham (hrab. Surrey, Anglia), zm. ok. 1350, Monachium,
średniowieczny filozof i teolog, pochodzenia angielskiego, franciszkanin.
Państwo Kościelne, łac. Patrimonium Sancti Petri,
średniowieczne państwo w środkowych Włoszech, na którego czele stał papież, sprawując władzę monarszą.
instytucja najwyższej władzy hierarchicznej w Kościele katolickim, sprawowana przez papieża, wspomaganego przez kolegium biskupów i urzędy kurii rzymskiej w wykonywaniu władzy nauczania, sądzenia i uświęcania.
Pomorze Zachodnie, Pomorze Nadodrzańskie,
terytorium hist. nad Morzem Bałtyckim między Pomorzem Gdańskim a Meklemburgią.
urbanistyka
[łac. urbanus ‘miejski’],
umiejętność budowy miast i kierowania ich rozwojem.
Wiedeń, Wien Wymowa,
stolica Austrii, w północno-wschodniej części kraju, w Kotlinie Wiedeńskiej, u podnóża Lasu Wiedeńskiego, nad Dunajem.
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia