Krecie

Encyklopedia PWN

całokształt spraw związanych z wojskiem i sposobem prowadzenia wojny.
zool. ssak z rzędu owadożernych, z podrodziny wychucholi;
Amenemhat II, gr. Amenemes, z XII dyn., data ur. nieznana, zm. między 1879 p.n.e. a 1876 p.n.e.,
król Egiptu od 1914, syn Senusereta I;
bizantyńskie, cesarstwo, cesarstwo bizantyjskie, Bizancjum, cesarstwo wschodniorzymskie,
państwo istniejące od IV w. do 1453.
Cyrenajka, Barka, Barqah,
prow. hist.-geogr. w północno-wschodniej Libii, nad M. Śródziemnym;
mit. gr. rzemieślnik, budowniczy i wynalazca;
desant
[fr. < łac.],
przerzucenie i wysadzenie wojsk na terytorium zajętym przez nieprzyjaciela dla wykonania specjalnego zadania bojowego, np. uchwycenia lub zniszczenia pewnych obiektów, odciągnięcia części sił nieprzyjaciela z głównego kierunku działań wojsk własnych, prowadzenia dywersji;
w starożytności plemię gr., które miało się wywodzić od mitycznego Dorosa, syna Hellena;
państwo w południowo-wschodniej Europie, nad Morzem Śródziemnym; obejmuje południową część Półwyspu Bałkańskiego oraz Wyspy Jońskie (na Morzu Jońskim), Kretę (na Morzu Śródziemnym) i archipelagi wysp: Sporady Południowe, Sporady Północne i Cyklady (na Morzu Egejskim)
gronostaj, Mustela erminea,
ssak drapieżny z rodziny łasicowatych;
Hannibal
[fenickie, ‘darzony łaską Baala’],
ur. 247 p.n.e., zm. 183 p.n.e.,
kartagiński wódz i polityk.
Harpalos, data ur. nieznana, zm. 324 p.n.e.,
macedoński arystokrata z Elinei, towarzysz Aleksandra III Wielkiego;
Ibn Dżubajr, Ibn Ǧubayr, ur. 1145, Walencja, zm. 29 XI 1217, Aleksandria,
arabski pisarz i podróżnik z Hiszpanii;
bogata kultura miejska, rozwijająca się ok. 2500–1500 p.n.e. w dorzeczu Indusu (obecnie Pakistan i północno-zachodnie Indie), przed przybyciem Arjów;
bogata kultura miejska, rozwijająca się ok. 2500–1500 p.n.e. w dorzeczu Indusu (obecnie Pakistan i północno-zachodnie Indie), w okresie przed przybyciem Arjów.
Karpathos, Kạrpathos, staroż. Karpatos,
wyspa grecka na Morzu Śródziemnym, między Kretą a Rodos, w regionie Wyspy Egejskie Południowe;
wyspa grecka na Morzu Śródziemnym, między wyspami Kretą a Rodos, w archipelagu Dodekanez (region Wyspy Egejskie Południowe);
ród wezyrów w imperium osmańskim,
wschodnia część Morza Śródziemnego (Ocean Atlantycki), między półwyspem Azja Mniejsza, Egiptem i Kretą;

Materiały dodatkowe

Kreta — wyspa Minotaura
miasto we Włoszech, założone jako schronienie na wyspach laguny weneckiej.

Słownik języka polskiego PWN

kret
1. «mały ssak o czarnym futrze, głowie zakończonej ryjkiem i łapach przystosowanych do grzebania, prowadzący podziemny tryb życia»
2. «o człowieku działającym podstępnie»
3. «urządzenie do drążenia kanałów i tuneli podziemnych»
4. «narzędzie ciągnikowe do tworzenia w glebie kanalików odwadniających»

• kreci • krecik
krety «wyprawione skórki krecie; też: futro z tych skórek»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia