Królestwa Pol

Encyklopedia PWN

Socjaldemokracja Królestwa Polskiego i Litwy (SDKPiL), do 1899 Socjaldemokracja Królestwa Polskiego (SDKP),
partia robotnicza, zał. 1893 w kraju (II–VII 1893 pod nazwą Pol. Partia Socjalist., VII–VIII 1893 pod nazwą Socjaldemokracja Pol.) przez działaczy Związku Robotników Polskich i II Proletariatu, którzy sprzeciwili się założeniom ideowym zjazdu paryskiego 1892 (na którym powstał Związek Zagraniczny Socjalistów Polskich i podjęto decyzję o utworzeniu Polskiej Partii Socjalistycznej).
Kancelaria Własna Jego Cesarskiej Mości do spraw Królestwa Polskiego, ros. Sobstwiennaja jego impieratorskogo wieliczestwa kancełarija po diełam Carstwa Polskogo,
urząd działający w Petersburgu 1866–76;
ustawa zasadnicza wyd. przez cara Mikołaja I Romanowa po stłumieniu powstania listopadowego 1830–31, opublikowana 26 II 1832, zastąpiła konstytucję Królestwa Polskiego 1815;
ustawa zasadnicza nadana 27 XI 1815 przez Aleksandra I;
Rząd Tymczasowy Królestwa Polskiego 1831–32, tzw. Rząd Engla,
centralna władza zarządu cywilnego w Królestwie Pol., utworzony przez władze ros. 16 IX 1831 z siedzibą w Warszawie, po upadku powstania listopadowego;
Sekretariat Stanu Królestwa Polskiego, ros. Stats-siekrietariat Carstwa Polskogo,
urząd powołany w Petersburgu na mocy konstytucji Królestwa Polskiego 1815;
centralny organ władzy, powołany 1815 na mocy Konstytucji Królestwa Pol. jako część składowa Rady Stanu Królestwa Polskiego;
instytucja państw. zajmująca się sprawdzaniem dowodów dawnego szlachectwa i wydawaniem odpowiednich świadectw, przygotowywaniem dyplomów herbowych dla nowo nobilitowanych, prowadzeniem księgi szlachty i układaniem Herbarza, od 1840 — także weryfikacją tytułów honorowych;
organ władzy w Królestwie Pol.: tzw. I Rada Stanu, centralny organ doradczy króla, utworzony na mocy konstytucji 1815;
nacz. organizacja wielkiego przemysłu w Królestwie Pol.,
komisja powołana 1917 przez ros. Rząd Tymczasowy do likwidacji urzędów ros. w Królestwie Polskim;
związek mający organizować życie narodu i państwa w trakcie wojny Napoleona I z Rosją 1812;
władza ustawodawcza powołana na mocy ustawy Rady Regencyjnej z 4 II 1918;
centralny organ władzy w Królestwie Pol. po wybuchu powstania listopadowego 3–21 XII 1830; stanowił ogniwo pośrednie między dyktatorem powstania (J. Chłopicki) a ministrami; prezes A.J. Czartoryski; zastąpiony przez Radę Najwyższą Narodową.
organ władzy ustawodawczej w Królestwie Pol. 1815–31;
publikacja wyd. w Warszawie 1880–1902 (t. 1–15, przedruk 1986–87, indeks nazwisk 1995);
szkoła wojsk., zał. 1815 w Warszawie przez wielkiego ks. Konstantego Pawłowicza;
organizacja samopomocowa, zał. II 1915 w Poznaniu;
Komitet Urządzający w Królestwie Polskim, ros. Uczrieditelnyj Komitiet w Carstwie Polskom,
nacz. tymczasowa władza ros. w Królestwie Pol., utworzona 2 III 1864 w Warszawie po upadku powstania styczniowego 1963–64;
najwyższa kolegialna władza w Królestwie Pol., powołana VI 1815 przez cara Aleksandra I Romanowa, z siedzibą w Warszawie;
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia