Katar

Encyklopedia PWN

państwo w Azji Południowo-Zachodniej, we wschodniej części Płw. Arabskiego, na niewielkim płw. Katar, nad Zat. Perską
med. zwiększone wydzielanie wodnistej (surowiczej) albo śluzowej wydzieliny z nosa;
katar sienny, gorączka sienna,
choroba alergiczna, w której alergenem są pyłki kwiatowe niektórych roślin;
katarzy
[gr. katharoí ‘czyści’],
katarowie,
ogólna nazwa sekt heretyckich działających w południowej Francji i północnych Włoszech w XI–XIII w., powstałych pod wpływem manicheizmu i wierzeń bałkańskich bogomilów;
ród władców Kataru wywodzący swoje pochodzenie od klanu Banu Tamim;
Dauha, Ad-, Ad-Dawḥah, ang. Doha,
stolica Kataru, na wschodnim wybrzeżu płw. Katar, nad Zat. Perską.
Dominik, właśc. Domenigo Guzmán, święty, ur. między 1171 a 1175, Caleruega (prow. Burgos, pn. Kastylia), zm. 6 VIII 1221, Bolonia,
hiszpański kaznodzieja, założyciel zakonu dominikanów.
Halul, Ḥālūl,
podmor. pole naftowe w Katarze, w Zat. Perskiej, na wschód od płw. Katar;
Idd asz-Szarki, ‘Idd ash-Sharqi,
podmor. pole naftowe w Zat. Perskiej, na wschód od płw. Katar, należące do Kataru;
med. stan zapalny błony śluzowej, w którym oprócz cech zapalenia występuje wydzielanie śluzu;
Abu Safa, Abū Sa‘fah,
podmor. pole naftowe w Arabii Saudyjskiej, w dnie Zat. Perskiej, na północ od płw. Katar;
Abu Zabi, Abū Ẓabī, Abu Dhabi,
emirat w Zjedn. Emiratach Arabskich, na Płw. Arabskim i wyspach: Abu al-Abjad, Sir Bani Jas, Abu Zabi, Das i in. na południu Zat. Perskiej;
Adar, ‘Adar,
pole naftowe w północnej części Sudanu Południowego (stan Górny Nil), w pobliżu m. Malakal;
ród władców Bahrajnu;

Słownik języka polskiego PWN

katar I «zapalenie błony śluzowej nosa, połączone ze wzmożonym wydzielaniem śluzu»
• kataralny
katar II «członek grupy religijnej działającej we Włoszech i Francji w XI–XIII w.»
• katarski
katar sienny «zapalenie błony śluzowej nosa i spojówek, występujące na skutek uczulenia na pyłek roślinny»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia