Katar

Encyklopedia PWN

nazwa nadawana katarom działającym na południu Francji XI–XIII w.;
alergia
[gr. állos ‘inny’, ‘cudzy’, érgon ‘czyn’],
termin wprowadzony 1906 przez K. von Pirqueta na określenie stanu zmienionej i nadmiernej odpowiedzi immunologicznej organizmu;
alergologia
[gr. állos ‘inny, cudzy’, érgon ‘czyn’, lógos ‘słowo, nauka’],
dziedzina medycyny zajmująca się diagnostyką i terapią chorób alergicznych;
antyklerykalizm
[gr. antí ‘przeciw’, ‘naprzeciw’, łac. clericus ‘duchowny’],
w potocznym rozumieniu postawa niechęci, czasami przechodzącej we wrogość, wobec zbytniego zaangażowania kleru (zwłaszcza katolickiego) w życie polityczno-społeczne, motywowana obawą przed przekształceniem systemu państwowego w system teokratyczny (państwo wyznaniowe); liberalny ruch polityczno-intelektualny, którego celem jest zmniejszenie wpływu kleru i instytucji religijnych na życie publiczne; u jego podłoża leży pojmowanie jednostki ludzkiej jako wolnej i niepodlegającej kontroli, również w sferze religijnej (obyczajowej);
państwo w południowo-zachodniej Azji, na Półwyspie Arabskim, nad Zatoką Perską i Morzem Czerwonym
grupa ludów semickich uznających język arabski za rodzimy, niestanowiących jednolitej grupy etnicznej.
Arabski Bank Rozwoju Gospodarczego w Afryce, Arab Bank for Economic Development in Africa (BADEA),
regionalny bank, założony 1973 (działa od 1975), finansowany przez Organizację Krajów Arabskich Eksportujących Ropę;
Arabski, Półwysep, Jazīrat al-‘Arab,
półwysep w Azji Południowo-Zachodniej, pomiędzy Zatoką Perską i Zatoką Omańską na północnym wschodzie, Morzem Arabskim i Zatoką Adeńską na południu i Morzem Czerwonym na zachodzie.
organizacja współpracy gospodarczej, utworzona 1971, z siedzibą w Kairze;
państwo w Azji Południowo-Zachodniej, na wyspach w Zatoce Perskiej, u wybrzeży Arabii Saudyjskiej i Kataru
Bliski Wschód, Środkowy Wschód, ang. The Middle East Wymowa, Near East, fr. Moyen-Orient Wymowa, Proche-Orient,
nazwa stosowana najczęściej w odniesieniu do rozległego obszaru położonego na styku Europy, Azji i Afryki.
uczestnicy ruchu religijno-społecznego zapoczątkowanego w X w. przez Słowian bułgarskich, później rozszerzonego na Bośnię, Hercegowinę i Serbię;
cystersi, Zakon Ojców Cystersów, Sacer Ordo Cisterciensis (SOCist),
zakon katolicki, założony 21 III 1098 w Cîteaux (łac. Cistercium) koło Dijon w Burgundii przez świętego Roberta z Molesmes w ramach ruchu odnowy życia monastycznego;
dirhem
[arab. dirham < gr. drachmḗ],
srebrna moneta arabska;
stolica Kataru, → Dauha, Ad-.
doketyzm
[gr. dokeín ‘wydawać się’, dókema ‘wizja’, ‘zjawa’, ‘pozór’],
religiozn. powstały w pierwotnym chrześcijaństwie pogląd, że Jezus Chrystus nie miał prawdziwego ciała ludzkiego, ale ciało pozorne lub niebiańskie (eteryczne);
podwyższenie wydolności psychofiz. zawodnika za pomocą niedozwolonych metod i substancji farmakologicznych;
Duchan, Dukhān,
m. w zachodnim Katarze, nad Zat. Bahrajnu (odgałęzienie Zat. Perskiej).
Duchan, Dukhān,
największe pole naftowe i gazowe Kataru, w zachodniej części kraju;

Słownik języka polskiego PWN

katar I «zapalenie błony śluzowej nosa, połączone ze wzmożonym wydzielaniem śluzu»
• kataralny
katar II «członek grupy religijnej działającej we Włoszech i Francji w XI–XIII w.»
• katarski
katar sienny «zapalenie błony śluzowej nosa i spojówek, występujące na skutek uczulenia na pyłek roślinny»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia