Bliskiego Wschodu

Encyklopedia PWN

Bliski Wschód, Środkowy Wschód, ang. The Middle East Wymowa, Near East, fr. Moyen-Orient Wymowa, Proche-Orient,
nazwa stosowana najczęściej w odniesieniu do rozległego obszaru położonego na styku Europy, Azji i Afryki.
Mędrcy ze Wschodu, Trzej Królowie,
trzech mędrców (magów) ze Wschodu, wymienionych w historii dzieciństwa Jezusa
Daleki Wschód, ang. Far East, ros. Dạlnij Wostọk,
nazwa przyjęta w eur. kręgu kulturowym dla polit.-gosp. obszaru o niejednoznacznie określanych granicach we wschodniej Azji, nad O. Spokojnym.
określenie stosowane zamiennie z nazwą → Bliski Wschód.
proces poznawania przestrzeni geogr. na Ziemi.
termin oznaczający porządki prawne staroż. ludów żyjących w basenie M. Śródziemnego (gł. Greków i Rzymian) oraz państw staroż. Bliskiego Wschodu.
szlaki komunikacyjne umożliwiające kontakty między ośrodkami produkcji i zbytu;
wolnomularstwo, masoneria, zw. też sztuką królewską,
ponadnar. ruch etyczny.
grupa ludów semickich uznających język arabski za rodzimy, niestanowiących jednolitej grupy etnicznej.
zjawisko różnorodnie definiowane i opisywane z wielu perspektyw, najczęściej jako relacja człowieka do sacrum.
Stambuł, İstanbul, 324–1453 Konstantynopol, staroż. Bizancjum,
m. w zachodniej Turcji, w Europie i Azji, nad morzem Marmara, cieśn. Bosfor (szer. 0,75–3,7 km) i jej odgałęzieniem, zat. Złoty Róg; ośrodek adm. ilu İstanbul.
umowne określenie stanu stosunków międzynarodowych charakteryzujących się trwałym konfliktem, ale również niemożnością jego rozstrzygnięcia przez konfrontację militarną.
Bejrut, Bayrūt,
stolica Libanu, nad M. Śródziemnym, na stokach gór Liban;
rasa psów z grupy chartów, pochodząca prawdopodobnie od psów z Bliskiego Wschodu, użytkowanych do polowań m.in. na gazele, antylopy i wilki; w Wielkiej Brytanii hodowana od XIX w.;
państwo w południowym i zachodnim Iranie, od III tysiąclecia p.n.e. jedna z gł. potęg staroż. Bliskiego Wschodu;
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia