żebrowy

Encyklopedia PWN

rodzaj ożaglowania;
cystersi, Zakon Ojców Cystersów, Sacer Ordo Cisterciensis (SOCist),
zakon katolicki, założony 21 III 1098 w Cîteaux (łac. Cistercium) koło Dijon w Burgundii przez świętego Roberta z Molesmes w ramach ruchu odnowy życia monastycznego;
Durham
[dạrəm] Wymowa,
m. w Wielkiej Brytanii, w północno-wschodniej Anglii, nad rz. Wear, na południe od Newcastle upon Tyne;
early English
[ə̣:rli ı̣ŋglısz; ang.],
termin używany na określenie wczesnej fazy gotyku ang.;
gafel
[hol. gaffel ‘widełki’],
żegl. drzewce ruchome stawiane i opuszczane zwykle razem z żaglem;
gotyk
[niem.],
styl występujący w architekturze i sztukach przedstawiających w okresie dojrzałego i późnego średniowiecza;
gurt
[niem.],
arch. płaski, konstrukcyjny łuk podsklepienny z cegły lub kamienia wzmacniający sklepienie;
herbata
[łac. herba ‘zioło’, thea < południowochiń. ],
Camelia sinensis (Thea sinensis),
gatunek rośliny okrytozalążkowej z rodziny herbatowatych (kameliowatych, Theaceae, Cameliaceae);
bud. konstrukcja budowlana złożona z łupin.
kostny układ, kościec,
szkielet wewnętrzny ryb kostnych i kręgowców lądowych, zbudowany z kości i chrząstek (chrzęstna tkanka).
łuk, łęk,
arch. element konstrukcyjny lub dekoracyjny, zakrzywiony i podparty na obu końcach.
normandzki styl, norman style,
styl w architekturze romańskiej XI–XII w. ukształtowany w Normandii i za pośrednictwem Normanów przeszczepiony na Sycylię i do południowych Włoch (Roger II) oraz Anglii (Wilhelm I Zdobywca);
w gotyckiej architekturze sakralnej system konstrukcyjny, umożliwiający przesklepianie dużych przestrzeni na znacznej wysokości;
arch. konstrukcja o powierzchni zakrzywionej, przekrywająca pewną przestrzeń, wykonana z klińców kamiennych lub ceglanych, a także z betonu lub żelbetu (sklepienie monolityczne);
skolioza
[gr. skolíōsis ‘skrzywienie’],
wada kręgosłupa polegająca na jego bocznym skrzywieniu w różnych odcinkach;
w architekturze gotyckiej pionowe, cienkie elementy nośne, zwykle ceglane lub kamienne, o przekroju wałka lub półwałka, zespolone z wolno stojącym filarem wiązkowym lub filarem przyściennym;
bud. poziomy element konstrukcyjny oddzielający kondygnacje budynku;
Tlaxcala
[tlaskạla] Wymowa,
Tlaxcala de Xicohténcatl,
m. w środkowym Meksyku, na obszarze Mesy Centralnej, na wys. ok. 2300 m n.p.m., nad rz. Zahuapan;
żaglowiec, statek żaglowy,
statek wodny z napędem żaglowym;

Słownik języka polskiego PWN

żebro
1. «łukowato wygięta kość biegnąca od kręgosłupa do klatki piersiowej»
2. «łuk poprzeczny z kamienia lub cegły wzmacniający sklepienie»
3. «jeden z ułożonych równolegle, podłużnych elementów jakiegoś urządzenia lub szkieletu konstrukcyjnego»

• żebrowy • żeberko • żeberkowy
krzyż żebrowy «dwa krzyżujące się główne żebra sklepienia krzyżowo-żebrowego»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia