środkiem symetrii

Encyklopedia PWN

krystal. punkt wewnątrz figury geometrycznej, mający tę własność, że na dowolnej prostej przeprowadzonej przez ten punkt, w jednakowej od niego odległości, znajdują się identyczne części figury;
mat. dla danej figury — taki punkt, że symetria środkowa względem niego przeprowadza figurę na nią samą.
krystal. punkty, proste lub płaszczyzny, względem których są przeprowadzane przekształcenia symetryczne figur geom. (pozostają nieruchome podczas przekształcenia);
symetria
[gr., ‘współmierność’],
mat.:
symetria
[gr., ‘współmierność’],
anat. podstawowa cecha budowy organizmów;
prawidłowe powtarzanie się w przestrzeni jednakowych pod względem fiz. i geom. części kryształu (ścian, krawędzi, płaszczyzn sieciowych, atomów, cząsteczek, komórek elementarnych itp.).
mat. przekształcenie afiniczne mające na płaszczyźnie (w przestrzeni) prostą (płaszczyznę) punktów stałych, nazywaną osią (płaszczyzną) symetrii skośnej, w którym dla pozostałych punktów środek odcinka łączącego punkt z jego obrazem w symetrii skośnej leży na osi (płaszczyźnie) symetrii skośnej, a wszystkie te odcinki mają ten sam kierunek;
mat. przekształcenie będące jednokładnością o stosunku −1;
klasy krystalograficzne, krystalograficzne klasy symetrii, krystalograficzne grupy punktowe,
różne możliwe w kryształach zespoły (kombinacje) makroskopowych elementów symetrii (kryształu symetria) przecinających się w jednym punkcie.
grupy graniczne, grupy Curie,
krystal. punktowe grupy symetrii (klasy krystalograficzne), w których występują osie symetrii (kryształu symetria) o krotności nieskończonej (∞), czyli o nieskończenie małym właściwym kącie obrotu α.
krystal. trójwymiarowy schemat wewn. budowy ciał krystalicznych;
bryła sztywna znajdująca się w ruchu wokół swego środka masy (ciała niebieskie — np. Ziemia, pociski wystrzelone z broni palnej o lufie gwintowanej, rzucony dysk, bumerang) lub wokół jednego ze swych punktów, który pozostaje nieruchomy w rozważanym układzie odniesienia (żyroskop umieszczony w zawieszeniu Cardana lub b. dziecinny).
figury o takiej samej symetrii, kształcie i wielkości, których jednak nie można przekształcić wzajemnie w siebie za pomocą translacji lub obrotu wokół osi symetrii;
mat. zbiór wszystkich punktów płaszczyzny, których odległość od ustalonego punktu O (zwanego środkiem koła) jest mniejsza lub równa danej liczbie dodatniej r (zwanej promieniem koła);
mat. twierdzenie opisujące własność trójwymiarowej przestrzeni rzutowej: jeśli proste łączące odpowiednie wierzchołki 2 trójkątów przecinają się w jednym punkcie (środek perspektywiczny), to proste zawierające odpowiednie boki tych trójkątów przecinają się w punktach leżących na jednej prostej (oś perspektywiczna).
mat. powierzchnia będąca wynikiem obracania hiperboli względem jednej z jej osi (hiperboloidy obrotowe) i wszystkie jej obrazy afiniczne (przekształcenie afiniczne);
dział krystalografii obejmujący metody badania monokryształów i ciał polikrystalicznych wykorzystujące dyfrakcję promieni rentgenowskich na sieciach przestrzennych kryształów (dyfrakcja fal).
precesja
[łac.],
mech. jeden z ruchów składowych bryły sztywnej poruszającej się wokół nieruchomego punktu;
krystal. pojęcie występujące w jednej z tzw. uogólnionych teorii symetrii;
piroelektryczność
[gr.],
zjawisko piroelektryczne,
fiz. występowanie w niektórych kryształach dielektr. (dielektryki) polaryzacji dielektr. samorzutnej (spontanicznej) w nieobecności zewn. pola elektr. lub innych zewn. czynników;

Ilustracje, multimedia

Słownik języka polskiego PWN

środek symetrii «punkt, względem którego dowolny punkt figury ma odpowiadający sobie punkt również należący do tej figury»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia