rabin
 
Encyklopedia
rabin, rabi, rabbi
[hebr. rabbî < aram. rabbunî ‘mój pan’, ‘mój nauczyciel’ od rab ‘wielki’, ‘pan’, ‘przełożony’],
w judaizmie osoba, która zdobyła w jesziwie wykształcenie w dziedzinie znajomości Tory i Talmudu i ma kwalifikacje (potwierdzone obrzędem wyświęcenia — smicha) do rel. i duchowego przewodzenia lokalnej społeczności żydowskiej lub kongregacji,
w perspektywie hist. pojęcie rabin wskazywało na osobę postawioną wyżej od siebie jako godną szczególnego szacunku; było stosowane wobec zarządców Judei ustanowionych przez Rzym, a zwłaszcza wobec mówców i nauczycieli, których autorytet uznawano i mu się podporządkowywano; od końca I w. słowo rabin pojawiło się w inskrypcjach żydowskich i Talmudzie jako tytuł honorowy stosowany zwłaszcza wobec nauczycieli Prawa Mojżeszowego. Studium Tory stanowiło akt pobożności, dlatego jej nauczyciel stawał się szczególnym przemiotem szacunku. Do XX w. urząd rabin był zarezerwowany wyłącznie dla mężczyzn; współcześnie w liberalnych nurtach judaizmu do ordynacji rabinackiej dopuszcza się także kobiety.
Ilustracje
Jan Paweł II w Jerozolimie fot. G. Gałązka/Archiwum Ilustracji WN PWN SA © Wydawnictwo Naukowe PWN
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia


E-BOOK na DZIEŃ JĘZYKA OJCZYSTEGO

Poprawnej polszczyzny warto uczyć się przez całe życie!
Poznaj odpowiedzi językoznawców na najczęściej zadawane pytania.

18 najczęściej zadawanych pytań w internetowej poradni językowej PWN

Wyślij
Dzień Języka Ojczystego – pobierz darmowy e-book!