abonent

Encyklopedia PWN

abonent
[niem. Abonnent],
osoba mająca prawo do korzystania z jakiegoś urządzenia (radia, telefonu) lub otrzymywania czegoś (gazety, biletów do teatru) na zasadzie uiszczania stałej, regularnej opłaty (tzw. abonamentu).
dział telekomunikacji związany z przesyłaniem wiadomości na odległość przy użyciu fal elektromagnetycznych, gł. fal radiowych;
telefonia
[gr.],
dział telekomunikacji porozumiewawczej zajmujący się przekazywaniem dźwięków mowy (z wystarczającą zrozumiałością) pomiędzy co najmniej 2 abonentami sieci telefonicznej, za pośrednictwem urządzeń telekomunik.;
telekom. usługa oferowana abonentom sieci telefonicznych i telefonii komórkowej (telekomunikacyjna sieć);
rodzaj telefonicznej usługi telekomunikomunikacyjnej;
PABX, ang. Private Automatic Branch Exchange,
abonencka centrala telefoniczna instalowana w instytucjach, przedsiębiorstwach itp. (PBX), umożliwiająca realizację połączeń między abonentami w sposób automatyczny;
radiowe urządzenie nadawczo-odbiorcze (radiostacja), umieszczone na powierzchni Ziemi (lub w atmosferze ziemskiej), stanowiące część systemu radiokomunikacji;
sieć cyfrowa z integracją usług, ang. Integrated Services Digital Network Wymowa(ISDN Wymowa),
rodzaj sieci telekomunikacyjnej, umożliwiającej realizację różnorodnych usług telekomunik., m.in.: rozbudowanych usług telefonicznych, transmisji danych, transmisji obrazów nieruchomych i ruchomych.
sygnalizacja
[łac. signalis ‘dający znak’],
telekom. dziedzina telekomunikacji obejmująca jednokierunkowe przekazywanie sygnałów (opt., akustycznych) o umownym znaczeniu.
system radiotelefonii, w którym cały obsługiwany obszar (obejmujący kraj, kilka krajów lub kontynentów) jest podzielony na sąsiadujące ze sobą mniejsze obszary, zw. komórkami.
urządzenie stanowiące zakończenie łącza telefonicznego.
sposób jednoznacznej identyfikacji abonentów różnych sieci telekomunik. (telefonicznych, telefonii komórkowej, teleksowych i in.);
teleks
[ang. Teleprinter Exchange Service],
telex,
usługa telegraficzna o zasięgu międzynar., polegająca na przesyłaniu wiadomości w postaci tekstu (znaków alfanumerycznych) za pośrednictwem komutowanej automatycznie sieci telegraficznej (telegrafia) pomiędzy abonentami wyposażonymi w dalekopisy lub urządzenia komputerowe, zawierające specjalną kartę telegraficzną, pełniące ich funkcję;
telekom. rodzaj aparatu telegraficznego drukującego, o działaniu arytmicznym (systemu start–stop);
koncentrator
[łac.],
ang. hub,
inform. urządzenie stopnia abonenckiego systemu telekomutacyjnego (telekomutacja), do którego jest przyłączona określona liczba urządzeń końcowych (aparatów telefonicznych, telegraficznych, komputerów, terminali), służące do ich łączenia z centralą telekomunik. za pośrednictwem znacznie mniejszej liczby kanałów telekomunikacyjnych.
PBX, ang. Private Branch Exchange,
abonencka centrala telefoniczna, przeznaczona do obsługi ruchu telefonicznego wewnątrz instytucji, przedsiębiorstwa itp.;
telewizyjny tematyczny kanał założony 1989 we Francji, nadawany od XII 1996 w polskiej wersji językowej; poświęcony filmom dokumentalnym i reportażom (przez 7 dni w tygodniu, ok. 22 filmy dziennie).

Materiały dodatkowe

Słownik języka polskiego PWN

abonent «osoba korzystająca z abonamentu»
• abonencki • abonentka • abonować
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia