indukcjonizm
 
Encyklopedia PWN
indukcjonizm
[łac. inductio ‘wprowadzenie’],
metodol., naukozn. pogląd metodol. uznający wyłączność lub szczególną doniosłość metody indukcyjnej (indukcja) w naukach empirycznych;
według indukcjonizmu zasadniczą metodą nauk empirycznych jest indukcja enumeracyjna, polegająca na formułowaniu twierdzeń ogólnych (zdań stwierdzających jakąś ogólną prawidłowość) na podstawie obserwacji jednostkowych faktów (jako poszczególnych przypadków tej prawidłowości), opisywanych w zdaniach spostrzeżeniowych (obserwacyjnych), które wyposażają te nauki w tzw. bazę empiryczną; indukcjonizm postuluje, żeby przyjęcie hipotezy było jednoznacznie wyznaczone przez odpowiednie procedury indukcyjne, oparte na rachunku prawdopodobieństwa; i. wiąże się z empiryzmem. Według indukcjonizmu zadaniem nauki jest opis obserwowalnych faktów i związków między nimi; językiem nauki powinien być język fenomenalizmu, a precyzja i pewność lub przynajmniej wysokie prawdopodobieństwo wniosków stanowią niezbędne warunki naukowości, dlatego że nauk. obraz świata powinien być jednoznacznie wyznaczony przez doświadczenie. Głównymi przedstawicielami indukcjonizmu w metodologii nauk empirycznych XX w. byli: R. Carnap, V. Kraft, H. Reichenbach, J.G. Kemeny; w opozycji do indukcjonizmu ukształtował się hipotetyzm.
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia