ballada
 
Encyklopedia PWN
ballada,
muz.:
1) utwór wokalny; pierwotnie ludowa pieśń taneczna (wł. ballare ‘tańczyć’), w twórczości trubadurów i truwerów pieśń solowa z towarzyszeniem instrumentu, w okresie ars novaszkoły burgundzkiej — utwór wielogłosowy o wyszukanej formie poetyckiej i muzycznej (zwrotki, refren) z jednym lub kilkoma tekstami w różnych głosach (ballada podwójna, potrójna itd.); włoska ballata, odpowiednik francuskiej virelai, popularna forma poetycko-muzyczna w XIV–XV w.; ballada dała w XVIII w. początek ang. ballad opera; solowa ballada romantyczna, przeważnie z towarzyszeniem fortepianu, opierała się na tekście epickim; główni przedstawiciele: F. Schubert, C. Loewe, J. Brahms, M. Musorgski, S. Moniuszko;
2) utwór instrumentalny o swobodnej formie; balladę fortepianową stworzył F. Chopin; uprawiali ją także F. Liszt, J. Brahms, E. Grieg i in.
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia