Leeuw Gerardus
 
Encyklopedia PWN
Leeuw
[l:u]
Gerardus van der Wymowa, ur. 18 III 1890, Haga, zm. 18 XI 1950, Utrecht,
holenderski teolog i religioznawca, pastor ewangelicko-reformowany;
od 1918 profesor uniwersytetu w Groningen; 1945–46 min. edukacji, kultury i nauki, od 1950 pierwszy przewodniczący Międzynar. Stow. Historyków Religii; twórca fenomenologicznej szkoły w religioznawstwie, nawiązującej do myśli filoz. W. Diltheya i E. Husserla oraz do koncepcji studiów porównawczych religii R. Otto. Fenomenologię w ujęciu Leeuwa cechują: antyredukcjonizm (religia autonomiczną sferą ducha ludzkiego), psychologizm (doświadczenie rel. jako fakt pierwotny) oraz silny związek z teologią, a jej gł. metodą badawczą jest intuicyjna analiza zjawisk rel., mająca prowadzić do wykrycia ich istoty. W swoim gł. dziele Fenomenologia religii (1933, wyd. pol. 1978) zastosował tę metodę w studium porównawczym religii, dając obszerną syntezę strukturalno-typologiczną zjawisk rel. oraz samych religii. Inne prace: La structure de la mentalité primitive (1928), Der Mensch und die Religion (1941), The Task of Religion in the Modern World (1950), Vom Heiligen in der Kunst (1957).
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia