Kościół koptyjski
 
Encyklopedia PWN
Uformował się w I–II w. z żydowskich gmin judeochrześcijańskich, a następnie gmin greckich chrześcijan w Aleksandrii; wyodrębniony z wczesnego chrześcijaństwa pod względem kultowym i organizacyjnym (od 325 patriarchat); odrzucenie przez zdecydowaną większość chrześcijan egipskich nauk soboru chalcedońskiego (451) o 2 naturach Chrystusa (monofizytyzm) spowodowało ostateczny podział w Kościele na mniejszościowy Patriarchat Aleksandryjski (należący do wspólnoty prawosławnej) i większościowy Kościół koptyjski zaliczany do tzw. Kościołów przedchalcedońskich. Kościół koptyjski wykazuje wiele odrębności liturgicznych, zarówno w stosunku do Kościołów prawosławnych, jak i do Kościoła zachodniego (przyjęcie pewnych obrzędów ze Starego Testamentu, np. obrzezanie czy święcenie soboty, używanie własnych języków liturgicznych: koptyjskiego w Egipcie i gyyz w Etiopii), oraz organizacyjnych; od VII w. izolowany od reszty chrześcijaństwa przez islam; liczy 4–6 mln wyznawców.
Ilustracje
Wadi Natroun, Deir El-Souriani, malowidła w kościele Matki Boskiej, VII–VIII w. (Egipt) fot. P. Parandowski/Archiwum Ilustracji WN PWN SA © Wydawnictwo Naukowe PWN
Klasztor św. Antoniego (Egipt)fot. C. Calaforra-Rzepka/Archiwum Ilustracji WN PWN SA © Wydawnictwo Naukowe PWN
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia