Bhagawatapurana
 
Encyklopedia PWN
Bhagawatapurana
[sanskr. bhagavatapurāṇa ‘dawna opowieść o bogu’],
jeden z najpopularniejszych utworów indyjskiej literatury sanskryckiej z grupy puran;
z grupy puran, poświęcony bogowi Wisznu, występującemu pod imieniem Bhagawat [‘pan, bóg’]; powstała prawdopodobnie w XIII w.; wg tradycji autorstwo wszystkich puran przypisuje się legendarnemu wieszczowi Wjasie, przypuszcza się jednak, że autorem B. jest gramatyk bengalski Wopadewa; B. jest podzielona na 12 ksiąg, zawiera mity kosmogoniczne, opisuje inkarnacje boga Wisznu (awatara); najbardziej znana jest księga 10., ukazująca życie Kryszny (będącego wcieleniem Wisznu); wywarła ona wpływ na powstanie sekt wisznuickich; B. jest jedną ze świętych ksiąg wisznuizmu.
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia