wspiętymi

Encyklopedia PWN

łuk, łęk,
arch. element konstrukcyjny lub dekoracyjny, zakrzywiony i podparty na obu końcach.
Bończa, Jednorożec,
polski herb szlachecki;
część konstrukcji budynku ograniczająca go od góry, zabezpieczająca przed opadami atmosferycznymi, wiatrem, promieniowaniem ultrafioletowym, hałasem oraz zmniejszająca straty ciepła;
polski herb szlachecki;
Hadrian, Publius Aelius Hadrianus, ur. 24 I 76 r., Rzym, zm. 10 VII 138, Baje,
cesarz rzymski od 117.
Smoluchowski Marian, ur. 28 V 1872, Vorderbrühl k. Wiednia, zm. 5 IX 1917, Kraków,
polski fizyk, jeden z najwybitniejszych uczonych w historii nauki polskiej.

Słownik języka polskiego PWN

wspiąć sięwspinać się
1. «wdrapać się na coś wysokiego; też o pojazdach: wjechać z trudem na jakieś wzniesienie»
2. «o ludziach: wyprężyć ciało ku górze, unosząc się na palcach; też o zwierzętach czworonożnych: stanąć na tylnych nogach, łapach»
3. wspinać się «o roślinach: rosnąć, czepiając się podpory»
4. «awansować, zajmując coraz wyższe stanowiska»
5. wspinać się «o drodze, ścieżce: wznosić się ku górze»
6. wspinać się «uprawiać wspinaczkę»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia