wojenną

Encyklopedia PWN

normy zawarte w umowach międzynar. oraz zwyczaje określające prawa i obowiązki stron wojujących oraz prawa i obowiązki państw trzecich w związku z ich stosunkami z państwami wojującymi.
obozy jeńców wojennych w okresie II wojny światowej,
miejsca przymusowej izolacji jeńców wojennych określała genewska konwencja z 1929 (genewskie konwencje i protokoły) oraz haski regulamin z 1907 dotyczący praw i zwyczajów wojny lądowej.
część polskich sił zbrojnych przeznaczona do obrony granic morskich państwa.
pojęcie i geneza z.w. została po raz pierwszy wprowadzona do prawa i praktyki międzynar. podczas i na zakończenie I wojny świat., znajdując normatywny wyraz w artykule 228 traktatu wersalskiego z 1919, który przewidywał karalność czynów naruszających prawa i zwyczaje wojenne.
dyscyplina nauk. zajmująca się problematyką militarną;
wynagrodzenie przez państwo — stronę konfliktu — szkód i strat powstałych w wyniku działań sprzecznych z prawem międzynar. i z pogwałceniem zwyczajów wojennych lub wskutek popełnionych zbrodni wojennych państwu poszkodowanemu lub jego obywatelom.
przyjęty w państwie (koalicji państw) w danym czasie zespół poglądów na charakter wojny, na przygotowanie do niej kraju i sił zbrojnych, a także na sposób jej prowadzenia;
towary i przedmioty przewożone morzem w kierunku portów jednej ze stron wojujących, mogące służyć do wzmocnienia jej potencjału wojennego;
jedyna mor. wojsk. uczelnia w Polsce;
instytucja prawa wewnętrznego o charakterze nadzwyczajnym i skutkach tymczasowych, której wprowadzenie ogranicza określone konstytucyjne prawa i wolności obywateli oraz zwiększa ich obowiązki;
przygotowywany od X 1980 przez Sztab Generalny WP i Ministerstwo Spraw Wewnętrznych, wprowadzony został w nocy z 12 na 13 XII 1981 przez I sekretarza KC PZPR i premiera generała W. Jaruzelskiego oraz ministrów obrony narodowej i spraw wewnętrznych;
dziedzina wiedzy z zakresu nauki wojennej;
miejsce pochówku żołnierzy poległych w walkach i bitwach wojennych oraz ofiar terroru;
Wyższa Szkoła Wojenna w Warszawie (WSWoj.),
dwuletnia szkoła o statusie akademickim, utworzona 1919 w Warszawie jako Wojenna Szkoła Sztabu Generalnego, od 1921 WSWoj.; działała do 1939;
polityka gospodarczo-społeczna bolszewików w czasie wojny domowej w Rosji 1917–22;
marynarka wojenna, siły morskie,
rodzaj sił zbrojnych przeznaczony do prowadzenia działań bojowych na morzach i oceanach oraz w strefie brzegowej;
obszar lądowy, mor. i powietrzny stanowiący część teatru wojny, na którym rozgrywają się bezpośrednie działania wojenne;

Słownik języka polskiego PWN

wojna
1. «zorganizowana walka zbrojna między państwami, narodami lub grupami społecznymi, religijnymi itp.»
2. «kłótnia, bójka»
3. «gra karciana polegająca na automatycznym zbieraniu lew»

• wojenny • wojenka
inwalida wojenny «żołnierz, który utracił zdrowie lub uległ kalectwu podczas działań wojennych»
kontrabanda wojenna «dostarczanie przez państwa neutralne jednej ze stron konfliktu broni i towarów, które pomagają w prowadzeniu wojny»
prawo wojenne «część międzynarodowego prawa publicznego i obowiązki państw uczestniczących w konflikcie zbrojnym»
sąd wojenny, polowy «sąd wojskowy działający w trybie doraźnym, powołany do sądzenia spraw w czasie wojny lub w czasie stanu wyjątkowego»
stan wojenny «sytuacja prawna wynikająca z zewnętrznego zagrożenia bezpieczeństwa państwa, polegająca na ograniczeniu praw i wolności obywatelskich»
strefa wojenna, wojskowa «określona część terytorium, na której w czasie wojny działają siły zbrojne»
taniec wojenny «u ludów pierwotnych: taniec wykonywany na znak rozpoczęcia wojny»
zbrodnie wojenne «przestępstwa popełnione podczas wojny nieusprawiedliwione prowadzeniem działań wojskowych»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia