wiązką promieni świetlnych

Encyklopedia PWN

spawanie polegające na stapianiu styku obszaru łączonych przedmiotów wiązką promieni świetlnych o długości fali w zakresie bliskiej podczerwieni;
fiz. półprosta poprowadzona ze źródła światła i wyznaczająca kierunek rozchodzenia się fali świetlnej;
kryształy, w których występuje podwójne załamanie światła (dwójłomność).
proces trwałego łączenia materiałów topliwych, gł. metali i stopów, przez stopienie brzegów łączonych elementów bez wywierania docisku, z dodawaniem lub bez dodawania spoiwa;
odpowiednio ukształtowany obszar pola magnet. (s.e. magnetyczna) lub pola elektr. (s.e. elektrostatyczna) skupiający przechodzącą przezeń wiązkę obdarzonych ładunkiem cząstek (elektronów, jonów); działa w podobny sposób jak soczewka szklana, skupiająca wiązkę promieni świetlnych.
mikroskop elektronowy skaningowy, ang. Scanning Elektron Microscope (SEM),
rodzaj mikroskopu elektronowego, w którym wiązka elektronów, skupiona na powierzchni badanej próbki w plamkę o bardzo małej średnicy (do 0,1 nm), omiata wybrany prostokątny obszar powierzchni ruchem skanującym, linia po linii.
dziedzina elektroniki zajmująca się działaniem przyrządów elektronowych, w których wykorzystuje się wiązki elektronów poruszających się w polach elektr. i magnetycznych.
kolimator
[łac.],
urządzenie opt. do otrzymywania równoległej wiązki promieni świetlnych;
przyrząd do wyrównywania i mierzenia różnicy dróg opt. 2 promieni świetlnych lub wytwarzania i mierzenia różnicy faz drgań świetlnych 2 wiązek światła.
wykorzystanie do celów leczn. wiązki promieni świetlnych emitowanych przez różnego rodzaju lasery;
fiz. punkt przecięcia się promieni świetlnych (o.o. rzeczywiste) lub ich przedłużeń (o.o. pozorne) po przejściu przez soczewkę lub odbiciu od zwierciadła, jeśli promienie padając na soczewkę (zwierciadło) tworzyły wiązkę równoległą do jej osi optycznej.
skaner
[ang. scanner < scan ‘przeglądać’, ‘lustrować’, ‘przeczesywać’],
inform.:
element opt. spełniający te same funkcje co zwykła soczewka opt., lecz różniący się od niej budową i zasadą działania;
astygmatyzm
[gr. a- ‘nie’, stigmḗ ‘kropka’],
fiz. jedna z wad układu opt. (aberracje układu optycznego), objawiająca się w ten sposób, że wąski pęk promieni świetlnych, wychodzących z punktu leżącego poza osią opt., po przejściu przez układ nie przecina się w jednym punkcie obrazowym, lecz wzdłuż 2 wzajemnie prostopadłych odcinków, zw. ogniskami astygmatycznymi.
element opt. służący do zmiany stanu polaryzacji światła;
Fresnel
[frenẹl]
Augustin Jean, ur. 10 V 1788, Broglie, zm. 14 VII 1827, Ville-d’Avray,
francuski inżynier i fizyk.
goniometr
[gr. gōnía ‘kąt’, metréō ‘mierzę’],
krystal. przyrząd służący do pomiaru kątów między ścianami kryształu (g. kontaktowy, g. refleksyjny) oraz do rejestracji rentgenowskich obrazów dyfrakcyjnych monokryształów i ciał polikrystalicznych (g. rentgenowskie).
kaustyka
[gr.],
powierzchnia kaustyczna,
powierzchnia będąca zbiorem punktów przecięcia się sąsiadujących promieni świetlnych (stycznych do niej) należących do jednej wiązki, które wyszły z jednego punktu pod różnymi kątami i zostały przez układ opt. załamane (diakaustyka) lub odbite (katakaustyka);
koma
[gr.],
fiz. jedna z wad układu optycznego polegająca na tym, że wiązka promieni świetlnych wychodząca z punktu położonego poza osią optyczną tworzy po przejściu przez układ plamkę w kształcie przecinka;
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia