strugarka

Encyklopedia PWN

obrabiarka do obróbki struganiem.
dłutownica, strugarka pionowa,
obrabiarka skrawająca do metali (rodzaj strugarki) do obróbki (dłutowania) kół zębatych i otworów wielokątnych, rowków wpustowych itp.
sposób obróbki skrawaniem: metali (powierzchni płaskich lub kształtowych) nożami strugarskimi na strugarce oraz obróbki powierzchni drewna.
cykliniarka, wygładzarka,
obrabiarka przeznaczona do wygładzania powierzchni drewna, c. nazywa się też przenośne obrabiarki (strugarki obrotowe, szlifierki) używane do cyklinowania.
wygładzanie powierzchni drewna przez usuwanie jego cienkiej warstwy ręcznie — za pomocą cykliny, lub maszynowo — przy użyciu cykliniarki wyposażonej w noże (także zw. cyklinami);
przyrząd zakładany na obrabiarkę (tokarkę, strugarkę) lub stanowiący jej część, służący do zamocowania narzędzi, najczęściej noży skrawających (imak nożowy).
dawna strugarka do obróbki wąskich boków tarcicy.
Nasmyth
[nẹısmıŧ]
James, ur. 19 IV 1808, Edynburg, zm. 7 V 1890, Londyn,
szkocki inżynier i wynalazca;
strugarka z wałem roboczym poniżej stołu, zwykle z posuwem ręcznym;

Słownik języka polskiego PWN

strugarka
1. «obrabiarka służąca do obróbki płaszczyzn i powierzchni wklęsłych lub wypukłych za pomocą skrawającego noża»
2. zob. heblarka.
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia