rynkowy

Encyklopedia PWN

popyt zgłaszany przez wszystkich nabywców danego dobra na danym rynku.
ekon. jeden z głównych typów gospodarek, wyróżnianych ze względu na rodzaj regulacji procesów gospodarczych.
ekon. nazwa wprowadzona przez A. Müller-Armacka 1948 na oznaczenie wywodzącej się z ordoliberalizmu doktryny ekonomicznej realizowanej przez L. Erharda w Niemczech Zachodnich po II wojnie światowej.
ekon. sytuacja na rynku, w której wielkość podaży danego dobra przewyższa wielkość popytu, a cena tego dobra jest wyższa niż cena równowagi rynkowej;
prywatny instytut badawczy,
ekon. podaż wszystkich przedsiębiorstw danej gałęzi.
ekon. miara produkcji wytworzonej w danym czasie za pomocą czynników produkcji należących do obywateli danego kraju (niezależnie od miejsca ich użycia), wyrażona w cenach tych czynników; inaczej — produkt narodowy netto (PNN) w cenach czynników produkcji.
ekon. ogół transakcji kupna–sprzedaży danego dobra lub czynnika produkcji, zawieranych na pewnym terytorium w określonym czasie.
Balcerowicz Leszek, ur. 19 I 1947, Szpetal Dolny (ob. dzielnica Włocławka),
ekonomista i polityk; twórca programu zmiany systemowej polskiej gospodarki.
neoklasyczna szkoła w ekonomii, zw. szkołą z Cambridge,
nurt w ekonomii oparty na teorii optymalizacji działalności, metodologicznie silnie skłonny do abstrakcji, dedukcji oraz dużego wykorzystywania technik matematycznych;
socjaldemokracja
[łac.-gr.],
ogólna nazwa socjaldemokratycznych partii politycznych; także ruch społeczny, początkowo głównie robotniczy, zmierzający do zastąpienia kapitalizmu socjalizmem, a następnie do uspołecznienia gospodarki rynkowej i zmniejszenia nierówności społecznych.
socjalizm
[łac. socialis ‘społeczny’],
ideologie i ruchy społeczne powstałe w XIX w., dążące do ładu społecznego opartego na zasadach wspólnoty, równości i racjonalnego zarządzania gospodarką; w myśli marksistowskiej faza rozwoju społecznego, następująca po kapitalizmie (termin używany zamiennie z terminem „komunizm”); określenie stosowane niekiedy w charakterystyce ustroju społecznego tych krajów wysoko rozwiniętych (zwłaszcza europejskich), w których gospodarce rynkowej towarzyszy daleko posunięta redystrybucja dochodu narodowego i realizacja koncepcji państwa dobrobytu.
business plan
[bı̣znəs p.; ang.],
ekon. dokument zawierający skonkretyzowany program realizacji projektów gospodarczych i ich wpływu na wartość rynkową przedsiębiorstwa.
ekon. jeden z głównych typów gospodarek, wyróżniony ze względu na rodzaj regulacji procesów gospodarczych.
ekon. jedna z danin publicznych charakteryzująca się zespołem cech, które wyróżniają się spośród pozostałych danin.
ekon. ustalona przez rząd (lub inne właściwe organy władzy) cena, której nie może przekroczyć cena sprzedaży danego dobra;
ekon. system gromadzenia i przetwarzania informacji gospodarczych oraz konstruowania agregatowych (agregat; ekon. ) mierników opisujących aktywność gospodarczą w skali gospodarki narodowej w danym okresie, najczęściej rocznym.

Słownik języka polskiego PWN

rynek
1. «w dawnych miastach: główny plac będący ośrodkiem życia gospodarczego i społecznego»
2. «całokształt stosunków handlowych i gospodarczych»

• rynkowy • ryneczek
gospodarka rynkowa «kształtowanie się procesów gospodarczych w wyniku swobodnej gry rynkowej»
masa towarowa, rynkowa «ogólna ilość towaru na rynku»
wolna gra rynkowa «zachowanie się podmiotów gospodarczych na rynku umożliwiającym pełną konkurencję»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia