oczyszczalni ścieków

Encyklopedia PWN

zespół urządzeń do oczyszczania ścieków przemysłowych lub komunalnych przed odprowadzeniem ich do odbiornika ścieków (np. rzeki, jeziora);
usuwanie ze ścieków zawartych w nich zanieczyszczeń w celu zminimalizowania ich szkodliwego oddziaływania na odbiornik, tj. wody powierzchniowe lub grunty.
kanalizacja
[łac. canalis ‘rura’, ‘kanał’],
system kanalizacyjny,
zespół urządzeń i obiektów inżynierskich współpracujących ze sobą w celu odprowadzania wód zużytych (ścieków) z miejsc ich powstawania do urządzeń oczyszczających, oczyszczenia ich i odprowadzenia wód oczyszczonych do odbiornika (rzeka, jezioro, morze, sztuczny zbiornik wodny, grunt);
działania techn. i organizacyjno-prawne, których celem jest zachowanie lub przywrócenie wodom naturalnym pełnej przydatności jakościowej oraz utrzymanie równowagi bilansu wodno-gosp. kraju.
burzowiec, kanał burzowy,
kanał w sieci kanalizacyjnej ogólnospławnej (kanalizacyjna sieć) odprowadzający do odbiornika (rzeki, jeziora) nadmiar mieszaniny wód deszczowych i ścieków przelewający się przez przelew burzowy;
zanieczyszczenia mineralne i org. wydzielane ze ścieków podczas ich oczyszczania;
woj. w północnej części Polski, nad Morzem Bałtyckim; graniczy z woj.: warmińsko-mazurskim (na wschodzie), kujawsko-pomor. (na południu), wielkopol. (na południowym zachodzie) i zachodniopomor. (na zachodzie); na północy M. Bałtyckie z Zat. Gdańską i Zalewem Wiślanym.
urządzenie wchodzące w skład oczyszczalni ścieków, służące do rozprowadzania (za pomocą układu drenów) oczyszczonych ścieków w przypowierzchniowej warstwie gruntu.
dział nauki i techniki zajmujący się budowlami pozwalającymi właściwie prowadzić gospodarkę wodną; m.in. są to: budowle wodne, stacje uzdatniania wody, oczyszczalnie ścieków, rurociągi hydrotechn., budowle w głębokich wykopach — np. stacje metra;
irygacyjne pola, pola irygowane,
dawna nazwa pól nawadnianych zalewowo lub stokowo (nawadnianie), głównie ściekami miejskimi lub przemysłowymi;
układ kanałów i przewodów kanalizacyjnych służących, wraz z wyposażeniem techn., do zbierania i odprowadzania ścieków w sposób ciągły z wewn. instalacji kanalizacyjnych i in. miejsc ich powstawania (np. ulic) do oczyszczalni ścieków lub odbiornika.
woj. (od 1999) w środkowopółnocnej części Polski; graniczy z woj.: pomor. na północy, warmińsko-mazurskim i mazowieckim na wschodzie, łódzkim na południowym wschodzie oraz z wielkopol. na południu i zachodzie; utworzone z woj.: włocławskiego, części bydgoskiego i toruńskiego;
woj. w zachodniej części Polski, na zachodzie graniczy z Niemcami (Brandenburgia i Saksonia), na północy z woj. zachodniopomor., na wschodzie z wielkopol., na południu z dolnośląskim;
jedna z nauk biologicznych, zajmująca się badaniem i wykorzystaniem drobnoustrojów;
woj. (od I 1999) w północno-wschodniej Polsce, nad Zalewem Wiślanym;
woj. (od I 1999) w zachodniej Polsce;
gazy, ciecze i ciała stałe obecne w powietrzu, nie będące jego naturalnymi składnikami, lub też substancje występujące w ilościach wyraźnie zwiększonych w porównaniu z naturalnym składem powietrza;
aeracja
[gr.],
napowietrzanie,
wprowadzanie powietrza lub innych środków (np. tlenu, piany) do obiektu, instalacji itp.
bakterie
[gr. baktḗrion ‘laseczka’],
organizmy jednokomórkowe o prostej budowie, wielkości od 0,2 do kilkudziesięciu µm;
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia