naziemną

Encyklopedia PWN

radiowe urządzenie nadawczo-odbiorcze (radiostacja), umieszczone na powierzchni Ziemi (lub w atmosferze ziemskiej), stanowiące część systemu radiokomunikacji;
fotogrametria naziemna (terrofotogrametria),
fotogrametria, w której zdjęcia fotogrametryczne są wykonywane ze stanowisk naziemnych.
dział telekomunikacji związany z przesyłaniem wiadomości na odległość przy użyciu fal elektromagnetycznych, gł. fal radiowych;
telewizja
[gr. tḗle ‘daleko’, łac. visio ‘widzenie’],
dział telekomunikacji zajmujący się przetwarzaniem obrazów scen ruchomych (z natury lub uprzednio zarejestrowanych na taśmie magnet.) na sygnały elektr., tzw. sygnały wizyjne, ich przesyłaniem łączami telekomunik. oraz odtwarzaniem w miejscu odbioru;
globalny satelitarny system radiokomunikacji osobistej, przeznaczony gł. do obsługi użytkowników wyposażonych w przenośne (kieszonkowe) terminale.
pierwszy globalny system radiokomunikacji satelitarnej (osobistej), przeznaczony gł. do obsługi użytkowników wyposażonych w terminale ręczne (kieszonkowe);
zespół satelitarnych stacji naziemnych w Psarach-Kątach (k. Kielc), świadczący usługi łączności satelitarnej odbiorcom krajowym i zagranicznym (radiokomunikacja);
środek transportowy przeznaczony do realizacji lotów kosmicznych, odpowiednio przystosowany do długotrwałego przebywania i poruszania się w przestrzeni kosmicznej.
fotogrametria
[gr. phōs, phōtós ‘światło’, grámma ‘zapis’, ‘rysunek’, metréō ‘mierzę’],
dziedzina nauk techn. zajmująca się pozyskiwaniem, przekształcaniem, prezentacją i gromadzeniem informacji (ilościowych i jakościowych) dotyczących danego terenu lub obiektu na podstawie zdjęć fotogrametrycznych (tzw. fotogramów) lub ich reprezentacji cyfrowych.
międzynarodowa organizacja łączności satelitarnej z siedzibą w Moskwie, założona 15 XI 1971 na mocy międzynarodowego porozumienia (ratyfikowanego 1972) przez: Bułgarię, Czechosłowację, Kubę, Mongolię, NRD, Polskę, Rumunię, Węgry i ZSRR; także nazwa systemu radiokomunikacji satelitarnej.
radiofonia
[łac.-gr.],
dział radiokomunikacji zajmujący się zorganizowanym rozpowszechnianiem audycji dźwiękowych, przeznaczonych dla słuchaczy mających odbiorniki radiofoniczne.
VSAT, ang. Very Small Aperture Terminal,
sieć (system) łączności satelitarnej, w której abonenckie stacje naziemne, umiejscowione na lądzie (satelitarna stacja naziemna), tzw. terminale VSAT, są wyposażone w anteny o małej powierzchni (aperturze).
jedna z metod geodezji satelitarnej, stosowana do wyznaczania geoidy i parametrów pola grawitacyjnego Ziemi na obszarze mórz i oceanów oraz do badania pływów oceanicznych, prądów mor., falowania oceanów i mórz, a także do badania zmian grubości pokrywy lodowej obszarów okołobiegunowych.
AWACS
[ẹıuäks] Wymowa,
ang. Airborn Warning and Control System Wymowa,
amerykański radiolokacyjny system wczesnego ostrzegania i dowodzenia;
balon
[fr. ballon < hiszp. balón ‘wielka kula’],
statek powietrzny lżejszy od powietrza (aerostat);
Canal+, Canal Plus,
fr. kanał telewizyjny, uruchomiony 1984, nadawany przez nadajniki naziemne, sieci kablowe oraz sztucznego satelitę;
Chrzanowski Adam, ur. 22 XII 1932, Kraków,
geodeta, jeden z nawybitniejszych na świecie specjalistów w geodezji inżynieryjnej;
DME, ang. Distance Measuring Equipment, odległościomierz radiowy,
międzynar. standardowy system impulsowy do pomiaru odległości statku powietrznego;
Galileo
[gälılẹıou],
globalny system nawigacji satelitarnej budowany od 1999 przez UE i Europejską Agencję Kosmiczną (ESA);

Materiały dodatkowe

miasto w Brazylii, nad Oceanem Atlantyckim.

Słownik języka polskiego PWN

naziemny
1. «położony lub odbywający się na powierzchni ziemi; też: pracujący na powierzchni ziemi»
2. «mający pędy lub korzenie wyrastające nad powierzchnię ziemi»
3. «o niektórych gatunkach zwierząt: żyjący na ziemi, w przeciwstawieniu do gatunków żyjących na drzewach»
kopalnia naziemna, odkrywkowa «zakład górniczy, w którym kopaliny eksploatuje się z powierzchni ziemi»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia