korzeniem

Encyklopedia PWN

szeliniak sosnowiec, Hylobius abietis,
mały chrząszcz z rodziny ryjkowcowatych;
transpiracja
[łac.],
fizjol. parowanie wody z powierzchni roślin;
anat., bot. komórki ryzodermy (skórki korzeni), wytwarzające włośniki.
anat. tylne zęby policzkowe ssaków, uzębienie;
wanilia, Vanilla,
rodzaj roślin z rodziny storczykowatych, obejmujący ok. 90 (wg niektórych botaników ok. 100) gat. pnączy pochodzących z wilgotnych, równikowych lasów Meksyku, Ameryki Środkowej i Ameryki Południowej.
wasąg
[niem.],
wasążek, bryczka wasągowa, wózek krakowski 4-kołowy,
uniwersalny (wielofunkcyjny) wiejski pojazd konny bez przykrycia, resorowany, o płaskim dnie z małym podjazdem nad przednim podwoziem;
olejek eteryczny otrzymywany przez destylację z parą wodną korzeni trawy Vetiveria zizanioides ze strefy klimatu podzwrotnikowego;
wiechlinowate (trawy), Poaceae (Gramineae),
rodzina z klasy jednoliściennych obejmująca 850 rodzajów i ok. 11 tys. gat., skupionych w 2 podrodzinach, występujących na lądach całej kuli ziemskiej, w różnych typach siedlisk.
wolffia bezkorzeniowa, wolfia bezkorzeniowa, Wolffia arrhiza,
gatunek byliny z rodziny rzęsowatych występujący w zbiornikach wód stojących, gł. w strefie międzyzwrotnikowej;
rośliny dwu- lub wieloletnie wsiewane w roślinę ochronną, będącą plonem gł., i zbierane po jej zbiorze tego samego roku jesienią lub pozostawiane na lata następne, np. koniczyna, lucerna wsiewane (niekiedy z trawami) w jęczmień jary;
zbiór roślin okopowych, np. korzeni buraka, bulw ziemniaka, za pomocą motyki, wyorywacza, kopaczki, kombajnu.
zbiór plonów, sprzęt plonów,
czynność kończąca cykl prac w produkcji roślinnej, niekiedy poprzedzona zabiegami przygotowawczymi (desykacja, defoliacja);
anat. skupienia komórek nerwowych kontrolujących czynności narządów;
żółtnica, maklura, Maclura,
rodzaj z rodziny morwowatych (Moraceae), obejmujący 1 gat. drzewa: ż. pomarańczową (M. pomifera) z Ameryki Północnej;
Hiob, Job,
bohater bibl. Księgi Hioba, powstałej ok. V w. p.n.e., zaliczanej do grupy ksiąg mądrościowych Starego Testamentu.

Słownik języka polskiego PWN

korzenie «pochodzenie, rodowód»
korzeń
1. «organ niektórych roślin, przytwierdzający je do podłoża oraz pobierający z gleby wodę z solami mineralnymi»
2. «dolna część jakiegoś organu, znajdująca się wewnątrz ciała»
3. «roślina zawierająca olejki eteryczne, używana jako przyprawa»

• korzeniowy • korzonek
korzeń fiołkowy «kłącze kosaćca»
korzeń palowy «korzeń główny rosnący prosto w dół, otoczony krótkimi korzeniami bocznymi»
korzeń powietrzny «korzeń wyrastający z pędów nadziemnych rośliny, pobierający wodę z powietrza»
korzeń przybyszowy «korzeń wyrastający u podstawy pędu lub z innych nadziemnych części roślin»
korzeń spichrzowy «gruby korzeń magazynujący substancje pokarmowe»
korzeń wiązkowy «korzeń składający się z wielu cienkich, bogato rozgałęziających się korzeni przybyszowych»
guzowatość korzeni «bakteryjna choroba roślin»
korzyć się «okazywać pokorę, uległość wobec kogoś»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia