klasyczny

Encyklopedia PWN

log. dwuwartościowy rachunek zdań (wartość logiczna), w którym jedynymi stałymi logicznymi są funktory prawdziwościowe.
lit. język Mongołów;
dwubój klasyczny, kombinacja norweska,
uprawiana przez mężczyzn konkurencja narciarska, w której skład wchodzą skoki i biegi narciarskie;
taniec klasyczny, fr. danse d’école,
rodzaj tańca widowiskowego kręgu nowożytnej kultury europejskiej, oparty na stałych schematach wykonywanych techniką klasyczną;
zaraźliwa choroba świń domowych i dzikich, wywoływana przez wirus z rodziny Flaviviridae (rodzaj Pestivirus);
szkoła i pierwszy system nauki ekonomii wyjaśniający istotę i zasady działania obiektywnych praw ekonomicznych.
termin wprowadzony przez (wywodzącego się z jej tradycji) F. Engelsa na określenie okresu w rozwoju filozofii od I. Kanta przez J.G. Fichtego, F.W. Schellinga do G.W.F. Hegla oraz szkoły heglowskiej;
teoria, w której do opisu dynamiki układu wprowadza się funkcje (czyli pola) zależne od współrzędnych przestrzennych.
współczesny kierunek w makroekonomii, który rozwinął się w latach 70. XX w.
koncepcje i kierunki filozoficzne rozwijające się w Chinach w ścisłym związku z całokształtem cywilizacji i kultury chińskiej;
Filozofia w Indiach ze względu na swoje religijno-rytualne korzenie była niekiedy związana z nurtami religijnymi, a za cel stawiała sobie niejednokrotnie dążenie do wolności wewnętrznej i wyzwolenia (moksza).
konkurencje narciarskie: biegi płaskie, sztafety, skoki narciarskie, dwubój klasyczny oraz dwubój zimowy.
w teorii ekonomii bezrobocie występujące, gdy płaca jest utrzymywana powyżej poziomu równowagi.
log. najprostsza postać definicji realnej, podająca charakterystykę definiowanego gatunku przez określenie nadrzędnego wobec niego rodzaju i tzw. różnicy gatunkowej (differentia specifica);
typ ogólnokształcącej szkoły średniej, ukształtowany w pocz. XIX w.; podstawe programu stanowilo studiowanie języków klas. (gr. i łac.) oraz kultury starożytnej Grecji i Rzymu
mechanika opierająca się na zasadach dynamiki Newtona;
log. prawa logiki, zakładające, że zdania oznajmujące mogą być tylko prawdziwe lub fałszywe i żadnej innej wartości log. mieć nie mogą.
wersja psychologii świadomości (jako samodzielnej nauki przyrodniczej) dominująca w 2. poł. XIX w., będąca teorią faktów doświadczenia wewnętrznego, ich opisem i klasyfikacją;

Słownik języka polskiego PWN

klasyczny
1. «odnoszący się do starożytnej kultury greckiej i rzymskiej»
2. «związany z kierunkami mającymi charakter nawrotu do antyku»
3. «typowy dla jakichś rzeczy, sytuacji, zachowań itp.»
4. «powstały w okresie przed najnowszymi odkryciami naukowymi i osiągnięciami w danej dziedzinie»

• klasycznie • klasyczność
broń konwencjonalna, klasyczna «wszystkie rodzaje broni z wyjątkiem broni masowej zagłady»
filologia klasyczna «nauka o językach, piśmiennictwie oraz kulturze starożytnej Grecji i starożytnego Rzymu»
gimnazjum klasyczne «gimnazjum humanistyczne prowadzące naukę języków starożytnych»
języki klasyczne «język grecki i łaciński»
kombinacja klasyczna, norweska «konkurencja narciarska dla mężczyzn, składająca się z biegu na dystansie 15 km i skoków na średniej skoczni»
łacina klasyczna «język warstw kulturalnych zachodniej części Imperium Rzymskiego w I w. p.n.e. i w I w. n.e., utrwalony w literaturze rzymskiej»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia