japoński

Encyklopedia PWN

technika graficzna sprowadzona do Japonii z Chin wraz z buddyzmem.
język wschodnioazjat., o nie ustalonej przynależności genetycznej, z pewną liczbą cech ałtajskich;
charakterystyczny rodzaj broni białej;
Japoński, Rów, Japan Trench,
rów oceaniczny w północno-zachodniej części dna Oceanu Spokojnego;
nieśplik japoński, kosmatka japońska, eriobotria japońska, Eriobotrya japonica,
gatunek wiecznie zielonego krzewu ozdobnego z rodziny różowatych, pochodzący ze wschodniej Azji;
japońska rasa kotów z charakterystycznym, krótkim ogonem (5–8 cm).
jedna z dwóch gł., obok shintō, religii Japonii.
perełkowiec japoński, szupin japoński, sofora, Sophora japonica,
gatunek rośliny okrytozalążkowej drzewiastej z rodziny bobowatych (motylkowatych) występujący w Chinach i na Płw. Koreańskim;
jap. rasa pokojowych psów;
bot. substancja uzyskiwana z Rhus succedana, gat. z rodzaju sumak.
żywotnikowiec japoński, Thujopsis dolabrata,
zimozielone drzewo iglaste z rodziny cyprysowatych (Cupressaceae);
typ krajobrazowej kompozycji ogrodowej, który w zminiaturyzowanej formie przedstawia bezmiar natury i rolę, jaką odgrywają w niej skały, woda i roślinność;
pismo ideograficzno-sylabiczne, wywodzące się z pisma chińskiego;
artyst. wyroby ceramiczne wytwarzane w Japonii od XII w. (słynne wyroby z Seto);
teoria sztuki rozwijana w Japonii. Jako dziedzina wiedzy pojawiła się w Japonii pod wpływem Zachodu w końcu XIX w.;
rozwijana w Japonii umiejętność pięknego pisania; pod wpływem kultury Chin od V w. była zaliczana w Japonii do sztuk pięknych, traktowana zarówno jako praca lit., jak i środek komunikacji międzyludzkiej — wynik pracy umysłu i ciała;
dziedzina sztuki japońskiej. Jako odrębna dziedzina sztuk plast. pojawiła się w Japonii w końcu XIX w.;

Słownik języka polskiego PWN

japoński I «dotyczący Japonii, Japończyków»
• japońskość
japoński II «język japoński»
język japoński «urzędowy język w Japonii»
ogród japoński «ogród krajobrazowy łączący typowe elementy pejzażu z akcentami architektonicznymi»
perełkowiec japoński «drzewo o parasolowatej koronie i jasnożółtych kwiatach, rosnące m.in. w Chinach i w Japonii»
hurma wschodnia, japońska «drzewo o soczystych, pomarańczowych lub czerwonych owocach, rosnące w Japonii i w Chinach; też: owoc tego drzewa»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia