japoński miecz
 
Encyklopedia PWN
japoński miecz,
charakterystyczny rodzaj broni białej;
jego najcenniejsza część — zakrzywiona głownia, z jedną krawędzią tnącą — ukształtowała się X–XIII w.; w procesie ogrzewania i kucia metal zyskiwał twardość i zwartą strukturę, dzięki czemu głownia była niezwykle wytrzymała na pęknięcia, wyszczerbienie i zginanie; rękojeść, oplataną taśmą, oraz pochwę wykonywano z drewna, a z metalu części ozdobne i jelec tarczowy (tsuba).; m.j. miał niezwykle wysoką rangę; był symbolem rycerskich cnót, honoru, odwagi i wierności, odnajdywano w nim szczególne walory estetyczne.
zgłoś uwagę
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia