halsztacki

Encyklopedia PWN

archeol. okres w podziale chronologicznym pradziejów środkowej Europy, wydzielony w obrębie wczesnej epoki żelaza;
archeol. jedna z ważniejszych kultur wczesnej epoki żelaza na terenach Europy leżących poza kręgiem klas. cywilizacji śródziemnomor., datowana na ok. 800–400 p.n.e.;
Celtowie, gr. Keltoí, Kéltai, łac. Celtae,
grupa ludów indoeuropejskich;
Hallstatt
[hạlsztat],
w. w środkowej Austrii, w kraju związkowym Górna Austria, w krainie hist. Salzkammergut, malowniczo położona na zachodnim brzegu jez. Hallstätt i północnych stokach masywu Dachstein;
archeol. lokalne ugrupowanie z wczesnej epoki żelaza, z terenu południowych i środkowych Moraw, wchodzące w skład kultury wschodniohalsztackiej, z którą łączy je podobny rozwój;
Ilirowie, gr. Illyrioí, łac. Illyrii,
lud indoeuropejski zamieszkujący u schyłku epoki brązu i we wczesnej epoce żelaza (głównie okres halsztacki) tereny między wschodnim wybrzeżem Adriatyku a środkowym Dunajem (późniejsza Iliria);
archeol. lokalny wariant kultury halsztackiej (grupa wschodnia), datowany na 800–400 p.n.e., wyróżniony dla terenów Dolnej Austrii oraz Burgenlandu;
miejscowość w Szwajcarii, w kantonie Berno, nad jez. Bielersee, w pobliżu Nidau.
w. w Czechach, w kraju pardubickim, 14 km na wschód od Pardubic.
miejscowość w Słowenii, w pobliżu Lublany;
Býčí skála, Bycza Skała,
jaskinia krasowa w Czechach, w środkowej części Krasu Morawskiego, 20 km na północ od Brna;
archeol. kultura wczesnej epoki żelaza (VIII–V w. p.n.e.) znana z terenów środkowych Czech;
archeol. kultura występująca na terenach północno-zachodniej Hiszpanii, datowana na okres halsztacki wczesnej epoki żelaza i początki okresu lateńskiego;
miasto w województwie śląskim, na pograniczu Wyż. Wieluńskiej i Częstochowskiej oraz Obniżenia Górnej Warty, nad Wartą; pow. grodzki, siedziba pow. częstochowskiego.
Gyoma
[dźọmo],
miejscowość w południowo-wschodnich Węgrzech, w komitacie Békés, w dolinie Kereszu, 15 km na południowy wschód od m. Mezőtúr;
Hohmichele
[họ:mıśələ],
kurhan (tzw. książęcy) w Niemczech (Badenia-Wirtembergia) w pobliżu Heuneburga, z późnego okresu halsztackiego;
Hunsrück-Eifel kultura
[k. hụnsrük aifl],
archeol. kultura wczesnej epoki żelaza na lewym brzegu środkowego Renu i w dorzeczu dolnej Mozeli;
gałąź przemysłu obejmująca otrzymywanie metali z: rud i koncentratów, metalonośnych półproduktów z procesów metalurgicznych (pyły, szlamy z procesów elektrolizy i elektrorafinacji metali, głównie cynku i miedzi, oraz żużle), złomu (m.in. akumulatorowego), a także recykling oraz przeróbkę plastyczną odlanych do form metali (odlewanie) w zakładach przeróbki plastycznej (walcowniach, kuźniach, ciągarniach, prasowniach, tłoczniach) na półwyroby i wyroby gotowe, znajdujące zastosowanie w gospodarce, a zwłaszcza w przemyśle maszynowym, budownictwie i transporcie.
miasto w województwie opolskim, w powiecie głubczyckim, w południowej części Płaskowyżu Głubczyckiego, nad Troją (prawy dopływ Psiny), w pobliżu granicy z Czechami.

Słownik języka polskiego PWN

kultura halsztacka «kultura epoki żelaza rozwijająca się w zachodniej i środkowej Europie»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia