funkcje falowe

Encyklopedia PWN

fiz. w mechanice kwantowej funkcja opisująca stan układu fizycznego (np. cząstki);
równanie opisujące rozchodzenie się fal w przestrzeni;
paczka falowa, pakiet falowy,
fiz. fala skupiona w ograniczonym obszarze przestrzeni.
fiz. zaburzenia pól fizycznych rozchodzące się ze skończoną prędkością i przenoszące energię;
Schrödinger
[szrọ̈dıŋər]
Erwin Wymowa, ur. 12 VIII 1887, Wiedeń, zm. 4 I 1961, tamże,
fizyk austriacki, jeden z twórców mechaniki kwantowej.
fundamentalna teoria fizyczna opisująca oddziaływanie mikroobiektów materii między sobą oraz z zewnętrznymi polami, głównie z polem elektromagnetycznym.
orbital
[łac. orbita ‘koleina’, ‘droga’],
funkcja falowa ψ opisująca stan jednego elektronu, zależna od współrzędnych () określających jego położenie w atomie (orbital atomowy), cząsteczce (orbital molekularny, orbital cząsteczkowy) lub krysztale.
w mechanice kwantowej przybliżona metoda opisu stanu układu wielu jednakowych cząstek o spinie połówkowym, np. elektronów w cząsteczce czy atomie lub nukleonów w jądrze.
w mechanice kwantowej metoda, oprac. przez R.S. Mullikena, przybliżonego rozwiązywania równania Schrödingera dla elektronów w cząsteczkach, polegająca na przypisaniu każdemu elektronowi osobnej funkcji falowej zależnej od współrzędnych tego elektronu.
Young
[jaŋ]
Thomas Wymowa, ur. 12 VI 1773, Milverton (hrab. Somerset), zm. 10 V 1829, Londyn,
brytyjski fizyk, fizjolog, lekarz, kulturoznawca, egiptolog.
teoria opisująca ciągłe (II rodzaju) przejścia fazowe (przemiana fazowa);
metoda przybliżonego opisu atomów i cząsteczek wieloelektronowych opierająca się na założeniu, że każdy elektron porusza się w polu elektrostatycznym wytwarzanym przez dodatni ładunek jądra atomu lub jąder w cząsteczce i chmurę ujemnego ładunku pochodzącego od uśrednionego rozkładu pozostałych elektronów;
samouzgodnionego pola metoda, metoda SCF, ang. Self Consistent Field,
w mechanice kwantowej metoda przybliżonego rozwiązywania równania Schrödingera dla układu wielu jednakowych cząstek przy założeniu, że każda z tych cząstek porusza się w polu uśrednionego potencjału elektrostatycznego pochodzącego od pozostałych cząstek;
atom
[gr. átomos ‘niepodzielny’],
fiz. najmniejsza cząstka pierwiastka chemicznego, posiadająca jeszcze właściwości tego pierwiastka, określoną masę oraz specyficzne właściwości fizyczne.
Bohr
[bo:r]
Niels Henrik David Wymowa, ur. 7 X 1885, Kopenhaga, zm. 18 XI 1962, tamże,
fizyk duński.
dalambercjan, operator d’Alemberta, operator falowy,
mat. □, operator różniczkowy liniowy drugiego rzędu określony we współrzędnych kartezjańskich wzorem , gdzie jest operatorem Laplace’a (laplasjan), u jest funkcją zmiennych t, x1, ... , xn, a c > 0 — stałą.
Dirac
[dırạ̈k]
Paul Adrien Maurice Wymowa, ur. 8 VIII 1902, Bristol, zm. 20 XI 1984, Tallahassee,
brytyjski fizyk teoretyk; współtwórca mechaniki kwantowej i elektrodynamiki kwantowej.
fiz. wielkość charakteryzująca stany układów kwantowych (cząsteczek, atomów, jąder atomowych, cząstek elementarnych) ze względu na ich zachowanie przy odbiciu przestrzennym (inwersji przestrzennej), czyli przy zmianie zwrotu wszystkich 3 osi układu odniesienia — układ lewoskrętny zmienia się przy tym na układ prawoskrętny i odwrotnie;
Pauliego zakaz, zasada Pauliego,
fiz. podstawowa zasada fizyki kwantowej, wg której w układzie złożonym z identycznych cząstek o spinie połówkowym (fermionów) 2 cząstki nie mogą znajdować się w tym samym stanie kwantowym.
mat. równanie funkcyjne, w którym funkcja niewiadoma występuje pod znakiem całki.
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia