funkcja falowa

Encyklopedia PWN

fiz. w mechanice kwantowej funkcja opisująca stan układu fizycznego (np. cząstki);
paczka falowa, pakiet falowy,
fiz. fala skupiona w ograniczonym obszarze przestrzeni.
równanie opisujące rozchodzenie się fal w przestrzeni;
Schrödinger
[szrọ̈dıŋər]
Erwin Wymowa, ur. 12 VIII 1887, Wiedeń, zm. 4 I 1961, tamże,
fizyk austriacki, jeden z twórców mechaniki kwantowej.
fiz. zaburzenia pól fizycznych rozchodzące się ze skończoną prędkością i przenoszące energię;
orbital
[łac. orbita ‘koleina’, ‘droga’],
funkcja falowa ψ opisująca stan jednego elektronu, zależna od współrzędnych () określających jego położenie w atomie (orbital atomowy), cząsteczce (orbital molekularny, orbital cząsteczkowy) lub krysztale.
fundamentalna teoria fizyczna opisująca oddziaływanie mikroobiektów materii między sobą oraz z zewnętrznymi polami, głównie z polem elektromagnetycznym.
w mechanice kwantowej przybliżona metoda opisu stanu układu wielu jednakowych cząstek o spinie połówkowym, np. elektronów w cząsteczce czy atomie lub nukleonów w jądrze.
Young
[jaŋ]
Thomas Wymowa, ur. 12 VI 1773, Milverton (hrab. Somerset), zm. 10 V 1829, Londyn,
brytyjski fizyk, fizjolog, lekarz, kulturoznawca, egiptolog.
teoria opisująca ciągłe (II rodzaju) przejścia fazowe (przemiana fazowa);
w mechanice kwantowej metoda, oprac. przez R.S. Mullikena, przybliżonego rozwiązywania równania Schrödingera dla elektronów w cząsteczkach, polegająca na przypisaniu każdemu elektronowi osobnej funkcji falowej zależnej od współrzędnych tego elektronu.
fiz. wielkość charakteryzująca stany układów kwantowych (cząsteczek, atomów, jąder atomowych, cząstek elementarnych) ze względu na ich zachowanie przy odbiciu przestrzennym (inwersji przestrzennej), czyli przy zmianie zwrotu wszystkich 3 osi układu odniesienia — układ lewoskrętny zmienia się przy tym na układ prawoskrętny i odwrotnie;
Pauliego zakaz, zasada Pauliego,
fiz. podstawowa zasada fizyki kwantowej, wg której w układzie złożonym z identycznych cząstek o spinie połówkowym (fermionów) 2 cząstki nie mogą znajdować się w tym samym stanie kwantowym.
metoda przybliżonego opisu atomów i cząsteczek wieloelektronowych opierająca się na założeniu, że każdy elektron porusza się w polu elektrostatycznym wytwarzanym przez dodatni ładunek jądra atomu lub jąder w cząsteczce i chmurę ujemnego ładunku pochodzącego od uśrednionego rozkładu pozostałych elektronów;
Hamiltona operator, hamiltonian, Ĥ,
fiz. operator w mechanice kwantowej i kwantowej teorii pola określający czasową ewolucję układu fizycznego;
fiz. liczba cząstek znajdujących się w tym samym stanie kwantowym układu fiz. złożonego z identycznych cząstek;
mat. równanie funkcyjne, w którym funkcja niewiadoma występuje pod znakiem całki.
samouzgodnionego pola metoda, metoda SCF, ang. Self Consistent Field,
w mechanice kwantowej metoda przybliżonego rozwiązywania równania Schrödingera dla układu wielu jednakowych cząstek przy założeniu, że każda z tych cząstek porusza się w polu uśrednionego potencjału elektrostatycznego pochodzącego od pozostałych cząstek;
fiz. podstawowe równanie nierelatywistycznej mechaniki kwantowej;
stan kwantowy, stan kwantowomechaniczny,
fiz. podstawowe pojęcie używane w mechanice kwantowej do opisu układów kwantowych;
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia