edyktów

Encyklopedia PWN

edykt
[łac. edictum ‘obwieszczenie’, ‘rozporządzenie’]:
edykt mediolański, edykt Konstantyna, konwencja mediolańska, edykt tolerancyjny,
nazwa, którą określa się program polityki religijnej w stosunku do chrześcijaństwa, uzgodniony 313 w Mediolanie przez cesarza: Konstantyna Wielkiego i Licyniusza, stojących na czele zachodniej i wschodniej części cesarstwa rzymskiego;
rozporządzenie króla Francji Henryka IV wydane 13 IV 1598 w Nantes;
rozporządzenie króla Francji 1598, → edykt nantejski.
edykt przeciwko różnowiercom, wyd. przez Zygmunta II Augusta 7 VIII 1564 na sejmie w Parczewie;
edykt cesarza Karola V, ogłoszony w Wormacji 26 V (antydatowany na 8 V) 1521;
akt wydany przeciw husytom 9 IV przez Władysława II Jagiełłę w Wieluniu;
walki toczone w Europie (zwłaszcza w Niemczech i Francji) XVI–XVII w. na podłożu wyznaniowym pomiędzy zwolennikami wyznań protestanckich a katolikami, przeważnie o charakterze wojen domowych;
próba unowocześnienia Chin, podjęta 1898 przez ces. Guangxu;
Aśoka, przydomek Pijadassi [‘o miłym wejrzeniu’], z dynastii Maurjów, żył w III w. p.n.e.,
władca indyjski panujący prawdopodobnie 268–232 p.n.e.
edictum perpetuum
[łac., ‘rozporządzenie trwałe’, ‘wieczyste’],
w starożytnym Rzymie nazwa edyktu sporządzonego przez Salwiusza Julianusa ok. 137 (na polecenie cesarza Hadriana),
doktryna polityczna głosząca zwierzchność władzy państwowej nad władzą kościelną, uznająca ją za uprawnioną do ingerencji w sprawy wiary i organizacji Kościoła.
edykt wydany 212 przez ces. Karakallę, na którego podstawie prawo obywatelstwa rzym. otrzymali wszyscy (lub prawie wszyscy) wolni mieszkańcy imperium;
południowoindyjska dynastia panująca od czasów staroż. do końca XIII w. na terenach Tamilnadu;
Firmikus Maternus, Iulius Firmicus Maternus, żył w IV w.,
pisarz łac., pochodzący z Syrakuz na Sycylii;
Hadrian, Publius Aelius Hadrianus, ur. 24 I 76 r., Rzym, zm. 10 VII 138, Baje,
cesarz rzymski od 117.
Henryk IV, pierwszy z dynastii Burbonów, ur. 14 XII 1553, Pau, zm. 14 V 1610, Paryż,
król Nawarry (Henryk III), król Francji.
hugenoci, hugonoci
[fr. huguenots < niem. Eidgenossen ‘członkowie sprzysiężenia’],
wyznawcy kalwinizmu we Francji w XVI i XVII w.;

Materiały dodatkowe

Słownik języka polskiego PWN

edykt «obwieszczenie, rozporządzenie wydane przez cesarza lub króla»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia