bor

Encyklopedia PWN

bor, B, borium,
pierwiastek chemiczny o liczbie atomowej 5;
m. rejonowe w Rosji, w obwodzie niżnienowogrodzkim, na l. brzegu Wołgi, naprzeciw m. Niżni Nowogród (1965 połączone z nim mostem drogowym).
m. we wschodniej Serbii (Serbia Centralna), na północny zachód od m. Zaječa.
Bor Matej, właśc. Vladimir Pavšič, ur. 14 IV 1913, Grgar k. Gorycji, zm. 29 IX 1993, Radovljica,
pisarz słoweński;
Bor Paulus, ur. ok. 1601, Amersfoort, zm. 10 VIII 1669, tamże,
malarz holenderski;
rz. w Kenii.
bora
[wł. bora < gr. boréas ‘wiatr północny’],
bura,
zimny, suchy, bardzo silny i porywisty wiatr (prędkość może przekraczać 100 km/h), wiejący gł. zimą znad niewysokich gór w kierunku sąsiadującego z nimi ciepłego morza lub dużego jeziora; występuje gł. na wschodnim wybrzeżu M. Adriatyckiego;
w. w woj. lubelskim, w pow. kraśnickim (gmina Annopol), na pograniczu Równiny Biłgorajskiej i Małopolskiego Przełomu Wisły, w pobliżu ujścia Sanny do Wisły.
wyspa wulkaniczna w archipelagu Wysp Towarzystwa (Polinezja Fr.), w grupie Wysp Pod Wiatrem; powierzchnia 38 km2, dł. 9 km, szer. 3,5 km;
związek boru z węglem;
Bory
[borị]
Jean Louis, ur. 25 VI 1919, Méréville, zm. 11 VI 1979, tamże,
fr. pisarz, historyk, krytyk i dziennikarz;
park narodowy o pow. 4613 ha (2008), ustanowiony 1996 w woj. pomor., na terenie największego pol. kompleksu leśnego;
związek boru z azotem;
związek boru z fluorem, gaz;
część Niz. Śląsko-Łużyckiej, między Nysą Łużycką na zachodzie a Bobrem na wschodzie oraz Wzniesieniami Żarskimi i Wzgórzami Dalkowskimi na północy a Pogórzem Izerskim na południu;
region fizycznogeograficzny w północno-wschodniej części Pojezierza Południowopomorskiego, między Pojezierzem Kaszubskim i Pojezierzem Starogardzkim na północnym wschodzie, doliną Wisły i Wysoczyzną Świecką na południowym wschodzie, Doliną Brdy na południu, Pojezierzem Krajeńskim na południowym zachodzie i Równiną Charzykowską na zachodzie;
Ćosić Bora, ur. 5 IV 1932, Zagrzeb,
pisarz serbski;
kompleks leśny na Równinie Opolskiej, w dorzeczu Stobrawy;
leśn. grupa typów lasów iglastych z dominacją sosny lub świerka, występujących w strefie umiarkowanej i chłodnej półkuli północnej, o niskiej bonitacji drzewostanu, na ubogich, kwaśnych glebach bielicoziemnych z próchnicą lub torfem wysokim;
woj. (od 1999) w środkowopółnocnej części Polski; graniczy z woj.: pomor. na północy, warmińsko-mazurskim i mazowieckim na wschodzie, łódzkim na południowym wschodzie oraz z wielkopol. na południu i zachodzie; utworzone z woj.: włocławskiego, części bydgoskiego i toruńskiego;
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia