Tekstura

Encyklopedia PWN

tekstura
[łac. textus ‘tkanina’],
druk. rodzaj got. pisma drukarskiego;
budowa wewnętrzna skały określona przez sposób przestrzennego rozmieszczenia w skale składników i stopień wypełnienia przez nie przestrzeni skalnej;
uprzywilejowana wzajemna orientacja przestrzenna krystalitów w materiale polikrystalicznym (polikryształ);
wieloskładnikowy, rzadziej jednoskładnikowy zespół minerałów lub substancji mineralnych (bez gleb i świeżo nagromadzonych substancji mineralnych), powstały w przyrodzie w sposób naturalny i tworzący wyodrębnioną geologicznie jednostkę litosfery Ziemi oraz innych planet, a także księżyców i planetoid.
produkty krzepnięcia magmy (lub lawy);
skała powstała wskutek impakcji;
kryształ ciekły, ciecz anizotropowa, faza mezomorficzna,
stan skupienia pośredni między cieczą zwykłą (izotropową) a zwykłym kryształem;
każde pismo (zbiór znaków graficznych) utrwalone na nośniku pisma stosowanym w poligrafii do składania tekstów, np. na czcionkach, matrycach (linotypowych, monotypowych i in.), fotomatrycach czy też w postaci fontów komputerowych.
w produkcji żywności metoda oceny jakości produktów spoż. za pomocą jednego lub kilku zmysłów (wzrok, węch, dotyk, smak)
amfibolit
[gr.],
skała metamorficzna składająca się gł. z amfibolu (hornblenda) i plagioklazu;
produkty otrzymywane gł. z surowców roślinnych, także zwierzęcych lub biomasy drobnoustrojów;
fonolit
[gr.],
magmowa skała wylewna o składzie mineralnym odpowiadającym składowi fojaitu;
fyllit
[gr.],
słabo zmetamorfizowany łupek ilasty składający się gł. z kwarcu, serycytu i chlorytu;
fyllonit
[gr.],
łupkowa skała metamorficzna o wyglądzie podobnym do fyllitu, lecz o innej genezie;
magmowa skała głębinowa, w skład której wchodzi gł. plagioklaz i piroksen, skaleń potasowy, często skaleniowce, oliwin, niekiedy amfibol;
geomorfologia
[gr. gḗ ‘ziemia’, morphḗ ‘kształt’, lógos ‘nauka’],
nauka o rzeźbie powierzchni Ziemi;
gnejs
[niem.],
skała metamorficzna składająca się gł. ze skaleni (powyżej 20% objętości) i kwarcu;
poligr. najstarszy rodzaj pisma drukarskiego, w początkowym okresie rozwoju drukarstwa naśladujący odręczne pismo kodeksowe;
dział informatyki zajmujący się tworzeniem obrazów obiektów rzeczywistych i wyimaginowanych.

Słownik języka polskiego PWN

tekstura
1. «budowa wewnętrzna czegoś, rozpatrywana pod względem charakterystyki i sposobu ułożenia składników»
2. inform. «powierzchnia ścian trójwymiarowych obiektów graficznych»
3. «najstarsza odmiana drukarskiego pisma gotyckiego»

• teksturowy, teksturalny
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia