Konstantynopolu

Encyklopedia PWN

Amalasunta, z rodu Amalów, data ur. nieznana, zm. 30 IV 535(?),
królowa państwa Ostrogotów w Italii, córka Teodoryka Wielkiego;
kolosalny (wys. ok. 11 m) posąg kultowy Ateny-Dziewicy, wykonany w technice chryzelefantyny przez Fidiasza ok. 447–438 p.n.e. dla Partenonu w Atenach;
Attyla
[gockie, ‘ojczulek’],
data ur. nieznana, zm. 453,
wódz Hunów od 434, najpotężniejszy z władców barbarzyńskich atakujących cesarstwo rzymskie.
Awarowie, słow. Obrzy,
azjat. związek plemienny, który we wczesnym średniowieczu wtargnął przez stepy nadkaspijskie do Europy;
Bajazyt I, Bajezid I, zw. Jyłdyrym [tur. ‘błyskawica’], Bayazıd I Yıldırun, z dyn. Osmanów, ur. 1354, zm. 8 III 1403,
sułtan turecki od 1389, syn Murada I;
Bartłomiej I, Bartholomeọs, Dhimitrios Archondonis, ur. 29 II 1940, wyspa İmroz (Turcja),
arcybiskup Konstantynopola i patriarcha ekumeniczny;
Bazyli I, zw. Macedończykiem, założyciel dyn. macedońskiej, ur. 830 lub 835, pn.-zach. Tracja (tem Macedonia), zm. 29 VIII 886, Konstantynopol,
cesarz bizant. od 867.
Bazyli II, zw. Bułgarobójcą, z dyn. macedońskiej, ur. 958, Konstantynopol, zm. 15 XII 1025, tamże,
cesarz bizant. od 976, syn ces. Romana II i Teofano.
Bessarion, Bēssaríōn, ur. 2 VI 1403, Trapezunt (ob. Trabzon), zm. 18 XI 1472, Rawenna,
bizant. teolog, humanista, od 1439 kardynał;
Bizancjum, gr. Byzantion, łac. Bysantium,
kolonia gr., zał. 668 p.n.e. przez doryckie m. Megara na miejscu wcześniejszego trackiego osiedla Lygos, po eur. stronie Bosforu, u jego południowego krańca.
dzielnica w północno-zachodniej części Konstantynopola (ob. Aıwan Saray w Stambule), przylegająca do zat. Złoty Róg.
Blemmydes Nikephoros, ur. 1197, zm. 1272,
bizant. mnich i uczony z Konstantynopola;
Bliski Wschód, Środkowy Wschód, ang. The Middle East Wymowa, Near East, fr. Moyen-Orient Wymowa, Proche-Orient,
nazwa stosowana najczęściej w odniesieniu do rozległego obszaru położonego na styku Europy, Azji i Afryki.
Boemund I, ur. między 1050 a 1058, zm. 7 III 1111,
książę Tarentu od ok. 1085–1089 i Antiochii od 1098, jeden z wodzów I krucjaty, syn Roberta Guiscarda;
Bonifacy I, święty, data ur. nieznana, zm. 4 IX 422,
papież od 418;
Boucicaut
[busikọ],
właśc. Jean II le Meingre, ur. 1368, Tours, zm. 1421, Yorkshire,
syn marsz. Francji Jeana I le Meingre (zw. Boucicaut), wódz fr.; wzór ideału rycerskiego;
Bóg Ojciec, Ojciec,
w chrześcijaństwie imię pierwszej Osoby Trójcy Świętej;
dzielnica Konstantynopola (ob. Stambuł) położona nad brzegiem morza Marmara;
władca cesarstwa, tytuł monarszy wywodzący się od jednego z członów imienia Gajusza Juliusza Cezara (Cezar);
Chalkokondyles Laonik, Laónikos Chalkokondýlēs, ur. ok. 1430, Ateny, zm. ok. 1490,
historyk bizant., potomek rodu ateńskiego;

Materiały dodatkowe

miasto we Włoszech, założone jako schronienie na wyspach laguny weneckiej.
Boże Narodzenie, łac. Natale Domini,
chrześcijańskie święto obchodzone od starożytności dla wspomnienia i uczczenia narodzin (wcielenia) Jezusa Chrystusa.

Ilustracje, multimedia

Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia