zwischengoldglas
 
Encyklopedia PWN
zwischengoldglas
[cwı̣szngoldglas; niem.],
technika zdobnicza polegająca na nałożeniu na powierzchnię naczynia szklanego złotej lub srebrnej folii z wzorem narysowanym rylcem, czasami uzupełnianym malaturą, a następnie umieszczeniu go w drugim naczyniu, ściśle dopasowanym, zabezpieczającym dekorację;
technika znana od starożytności (fondi d’oro), opisana 1679 przez J. Kunckela; szkła typu z. wykonywano gł. w Czechach w końcu XVII i w 1. poł. XVIII w.; wyrabiane też pod koniec XVIII w. przez J.J. Mildnera.
zgłoś uwagę

Znaleziono w książkach Grupy PWN

Trwa wyszukiwanie...  
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia