wścieklizna
 
Encyklopedia PWN
wścieklizna, wodowstręt,
med., wet. ostra choroba ośrodkowego układu nerwowego wywoływana przez wirus wścieklizny należący do rodziny rabdowirusów;
występuje prawie na całym świecie, w Polsce chorują głównie lisy, które zakażają inne zwierzęta (jenoty, borsuki, psy a nawet koty domowe); zakażenie następuje przede wszystkim przez pokąsanie przez chore zwierzę, rzadziej przez oślinienie. Objawy u zwierząt: agresywność, niekiedy nienormalna łagodność, następnie pobudzenie, bieg przed siebie, ślinotok, połykanie ziemi, kamieni, szał, w końcowej fazie — porażenia i śmierć. U człowieka, po okresie wylęgania (przeciętnie 4–12 tygodni), w miejscu pokąsania uczucie mrowienia, pieczenia, świądu; po dostaniu się wirusa do ośrodkowego układu nerwowego występują objawy zapalenia mózgu: bóle głowy, nudności, pobudzenie psychoruchowe przechodzące w okres porażenny, śpiączka i zgon; objawem charakterystycznym jest niemożność spożycia jakiegokolwiek płynu (stąd nazwa wodowstręt); rzadziej wścieklizna u zwierząt lub ludzi przebiega bez objawów pobudzeniowych, tzw. wścieklizna cicha. Zachorowanie na wściekliznę, jak dotąd, jest zawsze śmiertelne; zapobieganie u zwierząt: masowe szczepienia psów, wprowadza się również szczepienia zwierząt dzikich (podanie szczepionki z wyłożonym pokarmem); u ludzi narażonych na zakażenie wścieklizną stosuje się swoistą szczepionkę, niekiedy także immunoglobulinę swoistą. Szczególnie podejrzane o wściekliznę są zwierzęta wolno żyjące, które zachowują się w sposób dla nich nienormalny, np. lis, sarna, borsuk nie uciekające przed człowiekiem. Brak dotychczas dowodów na zakażenie się człowieka od chorego człowieka, od chorych gryzoni, np. myszy, szczurów, chomików.
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia