szklanokrystaliczne materiały
 
Encyklopedia PWN
szklanokrystaliczne materiały, materiały szkłoceramiczne, materiały dewitryfikacyjne, dewitryfikaty,
materiały jednorodne, złożone z drobnych ziaren krystalicznych (o mikro- lub nanometrycznych rozmiarach) otoczonych szklistą osnową, pod względem budowy i niektórych właściwości zbliżone do ceramiki, lecz wytwarzane i formowane metodami szklarskimi (co daje możliwość łatwego nadawania wyrobom skomplikowanych kształtów).
Uformowane wyroby szklane poddaje się odpowiedniej obróbce termicznej w celu wywołania krystalizacji objętościowej szkła (dewitryfikacja). Krystalizacja zachodzi w czasie obróbki cieplnej (o ustalonym reżimie), pod wpływem specjalnie wprowadzonych do masy szklanej krystal. domieszek, m.in. metali (np. miedzi, srebra), tlenków (np. tytanu TiO2, cyrkonu ZrO2), fluorków (wapnia CaF2, glinu AlF3). Przez dobór składu chem. szkła, warunków krystalizacji i substancji wywołujących ją otrzymuje się tworzywa o różnorodnych właściwościach; ogólnie materiały szklanokrystaliczne odznaczają się dużą twardością, wytrzymałością mech., odpornością termiczną, odpornością na ścieranie oraz na działanie kwasów i ługów, mają dobre właściwości elektroizolacyjne, zwykle są nieprzezroczyste; stosowane m.in. jako materiały budowlane, biomateriały na implanty chirurgiczne, katalizatory samochodowe, płyty „ceramiczne” kuchenek elektr., naczynia, podłoża zwierciadeł wielkich teleskopów astr., dyski pamięci komputerowych, materiały elektroniczne, elementy maszyn.
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia