pramonoteizm
 
Encyklopedia PWN
pramonoteizm
[gr.],
jedna z gł. tez teorii monoteizmu pierwotnego W. Schmidta głosząca, że najstarsza zrekonstruowana wspólna religia ludzkości miała charakter monoteistyczny (monoteizm),
który następnie uległ degeneracji i ustąpił miejsca takim formom wierzeń i praktyk rel., jak magia, animizm, politeizm; głoszony gł. przez W. Schmidta oraz m.in. przez A. Langa; w 12-tomowym dziele Der Ursprung des Gottesidee (1912–55) Schmidt przytoczył dziesiątki przykładów wierzeń w Istotę Najwyższą u ludów niecywilizowanych, interpretowanych przez niego jako pozostałości pierwotnego monoteizmu u tych ludów, a tym samym jako ślady pierwotnego objawienia boskiego.
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia