metaetyka
 
Encyklopedia PWN
metaetyka
[gr.],
teoria i metoda zajmująca się logiczną analizą języka etyki i jej metodologią;
bada logiczną strukturę wyrażeń normatywnych, ich spójność, status logiczny, sposoby i poprawność uzasadnień różnych ocen i norm; stara się ustalić znaczenie pojęć używanych w dyskursie etycznym; metaetyka powstała w XX w., główni przedstawiciele: G. Moore, R. Brandt, Ch. Stevenson, R. Hare, w Polsce — M. Ossowska.
Bibliografia
M. OSSOWSKA Podstawy nauk o moralności, Warszawa 1947;
Metaetyka, red. J. Lazari-Pawłowska, Warszawa 1975.
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia