kameralizm
 
Encyklopedia PWN
kameralizm
[niem. Kameralismus < łac. < gr.],
ekon. kierunek myśli ekonomicznej w Niemczech i Austrii w XVII i XVIII w., będący lokalną odmianą merkantylizmu, zwracającą szczególną uwagę na zagadnienia fiskalne.
Nazwa kameralizm wywodzi się od niemieckiej nazwy izb podatkowych, ściągających należne władcom świadczenia pieniężne. Był to program gospodarczy naprawy rozbitych politycznie i zniszczonych w wyniku wojny trzydziestoletniej 1618–48 księstw, hrabstw, biskupstw, królestw i posiadłości feudalnych. Idea kameralizmu została ujęta w naukowe ramy (niem. Kameralwissenschaften) i była wykładana na niemieckich i austriackich uniwersytetach w postaci elementów geografii gospodarczej, statystyki, skarbowości i ekonomii. Stworzono wówczas podstawy statystyki jako dyscypliny naukowej, zajmującej się spisami ludności i mierzeniem obrotów handlu zagranicznego. Celem kameralizmu było stworzenie politycznych, ekonomicznych i prawnych podstaw administracji i finansów publicznych. Oznaczał on aktywną politykę ludnościową, przeciwdziałającą wyludnianiu wsi (zasoby ludzkie były w tej doktrynie podstawowe dla bogactwa i potęgi państwa). Postulował utworzenie państwowych manufaktur i banków, rozbudowę i modernizację infrastruktury gospodarczej, ścisłą kontrolę sektora rolnego, a także rzemiosła i handlu. Głosił hasła pełnego wykorzystania potencjału gospodarczego kraju, w tym pełnego zatrudnienia. Polityka ta miała na celu uzyskanie samowystarczalności gospodarczej. Główni przedstawiciele: J.J. Becher, Ph.W. von Hörnigk, W. von Schröder, J. von Sonnenfels.
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia