wyrazu

Encyklopedia

budowa wyrazu, w której można wyróżnić składnik wyrażający funkcje leksykalne oraz składnik określający funkcje gramatyczne, głównie fleksyjne.
językozn. jednostka językowa, definiowana w różnych płaszczyznach, przy czym zakresy wyznaczane przez te definicje tylko częściowo pokrywają się ze sobą;
mat. składnik równania niezawierający niewiadomej;
miesięcznik artyst.-lit., wyd. 1937–39 w Krakowie (przekształcony z pisma młodzieży akademickiej wyd. 1935–36);
miesięcznik lit., wyd. 1972–81 w Warszawie;
ortografia
[gr. orhtós ‘prawidłowy’, ‘poprawny’, gráphō ‘piszę’],
ustalony system pisania, zaakceptowany i przestrzegany przez ogół użytkowników danego języka;
film
[ang.]:
dziedzina twórczości artystycznej i rodzaj widowiska masowego; posługuje się własnymi środkami wyrazu, korzysta z osiągnięć literatury, plastyki, teatru, muzyki.
etymologia
[gr. étymon ‘prawda’, ‘istota’, ‘znaczenie’, lógos ‘słowo’, ‘nauka’],
językozn. pochodzenie wyrazu, źródłosłów; także dział językoznawstwa zajmujący się badaniem pochodzenia i pierwotnego znaczenia wyrazów na podstawie analizy ich budowy morfologicznej, w ujęciu hist.;
szacuje się, że na świecie jest ponad 4000 języków;
dziedzina plast. twórczości symbol., której przedmiotem jest kształtowanie kompozycji trójwymiarowych, na ogół pozbawionych funkcji użytkowych;
Chopin Wymowa, Szopen, Fryderyk (Franciszek), ur. 1 III (22 II?) 1810, Żelazowa Wola, zm. 17 X 1849, Paryż,
najwybitniejszy kompozytor polski, słynny pianista, współtwórca europejskiego romantyzmu.
w potocznym ujęciu rodzaj przekazu filmowego lub telewizyjnego polegający na pokazywaniu rzeczywistości niepreparowanej ze względu na potrzeby kamery.
językozn. końcowy morfem fleksyjny wyrazu, podlegający wymianie w trakcie deklinacji lub koniugacji; wyraża funkcję składniową danego wyrazu, może również pełnić funkcję znaczeniową;
mat. wzór wyrażający ogólny (n-ty) wyraz ciągu za pomocą wyrazów go poprzedzających;
dział językoznawstwa badający znaczenia wyrażeń językowych, tj. tekstów, zdań, grup wyrazowych, wyrazów.
jedna z nar. literatur Indii.
Brodski Iosif A., ur. 24 V 1940, Leningrad (ob. Petersburg), zm. 28 I 1996, Nowy Jork,
rosyjski poeta, eseista i tłumacz.

Tabele, zestawienia

Słownik języka polskiego

człon utożsamiający wyrazu «część wyrazu będąca wykładnikiem pojęcia nadrzędnego w treści znaczeniowej wyrazu jako całości»
nominatywna funkcja wyrazu «funkcja wyrazu polegająca na tym, że służy on jako znak językowy odpowiadającego mu fragmentu rzeczywistości»
środki wyrazu «sposoby wypowiadania się w dziele sztuki»
treść znaczeniowa wyrazu «to, co wyraz znaczy»
wyraz
1. «elementarna jednostka języka, znak pewnego przedmiotu lub pewnej treści»
2. «zewnętrzny objaw czegoś»
3. «część jakiegoś wyrażenia lub wzoru matematycznego»

• wyrazowy
nad wyraz «w wysokim stopniu»
redukcja wyrazów podobnych «dodawanie algebraiczne jednomianów różniących się tylko współczynnikami liczbowymi»
rodzina wyrazów «grupa wyrazów zawierających ten sam rdzeń»
wyraz bliskoznaczny jęz. «wyraz o znaczeniu bliskim znaczeniu innego wyrazu»
wyraz niesamodzielny jęz. «wyraz, który wyraża stosunki zachodzące między wyrazami w zdaniu lub nadaje im pewne zabarwienie znaczeniowe czy uczuciowe»
wyraz obcy jęz. «wyraz zapożyczony z innego języka»
wyraz pochodny jęz. «wyraz utworzony od innego wyrazu»
wyraz podstawowy jęz. «wyraz będący podstawą słowotwórczą wyrazów od niego utworzonych»
wyraz pokrewny jęz. «wyraz mający rdzeń wspólny z innymi wyrazami»
wyraz rdzenny jęz. «wyraz złożony z samego rdzenia, np. kot, dom»
wyraz samodzielny jęz. «wyraz znaczeniowo względnie samodzielny, informujący bezpośrednio o zjawiskach istniejących w rzeczywistości pozajęzykowej»
wyraz skrajny mat. «pierwszy i ostatni wyraz proporcji»
wyraz wolny mat. «składnik równania niezawierający niewiadomej»
wyraz złożony jęz. «wyraz powstały z połączenia dwóch lub więcej wyrazów»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia