technologia

Encyklopedia

technologia
[gr.],
dziedzina techniki zajmująca się opracowywaniem i przeprowadzaniem najkorzystniejszych w określonych warunkach procesów wytwarzania lub przetwarzania surowców, półwyrobów i wyrobów
technologia dydaktyczna, technologia kształcenia,
dział dydaktyki zajmujący się organizacją procesu nauczania poprzez optymalizację czynności nauczycieli i uczniów oraz wykorzystanie wszelkich dostępnych środków dydaktycznych.
dyscyplina nauk. o procesach wytwarzania produktów w wyniku przemian chem., fizykochemicznych i zawartości energii, w których następuje zmiana składu i właściwości wyjściowych surowców;
dział elektroniki dotyczący zagadnień technol. związanych z wytwarzaniem elementów i przyrządów elektronowych.
dziedzina nauki i techniki zajmująca się badaniami procesów technol. i wytwarzaniem różnych materiałów w warunkach mikrograwitacji;
dziedzina wiedzy nauk. z pogranicza informatyki i językoznawstwa, zajmująca się zastosowaniem komputerów w komunikacji werbalnej z wykorzystaniem naturalnego (etnicznego) języka w postaci mówionej.
elektron. technologia wytwarzania przyrządów półprzewodnikowych (układów scalonych, tranzystorów, diod i in.), w której wszystkie procesy prowadzące do uzyskania struktur tych przyrządów odbywają się na jednej stronie (powierzchni) płytki, stanowiącej ich podłoże i wykonanej z materiału półprzewodnikowego (półprzewodniki).
stealth technologia
[t. stelŧ],
zespół środków i przedsięwzięć, gł. konstrukcyjnych i technol., mających na celu zmniejszenie prawdopodobieństwa wykrycia obiektów (celów) wojsk. (samolotów, rakiet, okrętów) przez system obrony przeciwnika (ang. stealth ‘niewidoczny’), gł. przez radary, a także przez urządzenia termolokacyjne (termolokacja) i opt. (np. lidar).
technologie produkcji, w których dzięki zastosowaniu nowoczesnych rozwiązań techn.-organizacyjnych wyeliminowano lub w dużym stopniu ograniczono powstawanie odpadów albo powstające w procesie technol. odpady zostały zagospodarowane, a ich zagospodarowanie stanowi integralną część kompleksowego procesu produkcji.
MOS, ang. Metal-Oxide-Semiconductor,
struktura półprzewodnikowa, stanowiąca układ 3 warstw: metalu, tlenku i półprzewodnika, wytwarzana technologią, zw. technologią MOS (będąca odmianą technologii planarnej).
CMOS, ang. Complementary MOS, komplementarny układ scalony MOS,
monolityczny układ scalony z parami wzbogaconych komplementarnych tranzystorów MOS o przeciwstawnych typach kanału, tj. n i p; wytwarzany technologią zw. również CMOS.
Bobrownicki Włodzimierz Marian Tadeusz, ur. 16 IX 1892, Lwów, zm. 14 XII 1980, Wrocław,
chemik technolog;
dział chemii zajmujący się wszystkimi znanymi pierwiastkami chem, zarówno występującymi w przyrodzie, jak i otrzymywanymi sztucznie, oraz ich połączeniami, z wyjątkiem tych związków węgla, które są węglowodorami i ich pochodnymi;
całokształt wiedzy teoret. i praktycznej, dotyczącej drewna jako surowca i materiału oraz zagadnień techn.-ekon. związanych z jego konserwacją i modyfikacją, technologią obróbki i przetwarzania oraz gosp. zastosowaniem;
elektron. dziedzina nauki i techniki zajmująca się zminiaturyzowanymi układami elektronicznymi realizowanymi całkowicie w postaci scalonej (układ scalony), niekiedy z udziałem elementów (przyrządów) dyskretnych (dyskretny przyrząd).
Mościcki Ignacy, ur. 1 XII 1867, Mierzanowo k. Ciechanowa, zm. 2 X 1946, Versoix k. Genewy (Szwajcaria),
polski chemik technolog, wynalazca, prezydent RP.
Pijanowski Eugeniusz, ur. 26 XII 1906, Warszawa, zm. 28 XI 1974, tamże,
technolog i analityk żywności;
ciało stałe bezpostaciowe, o różnorodnych właściwościach i zastosowaniach, zależnych od składu chem. i sposobu wytwarzania.

Słownik języka polskiego

technologia
1. «metoda przeprowadzania procesu produkcyjnego lub przetwórczego»
2. «dziedzina techniki zajmująca się opracowywaniem nowych metod produkcji wyrobów lub przetwarzania surowców»

• technologiczny • technolog
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia