roztwór glebowy

Encyklopedia PWN

właściwość gleby uzależniona od stosunku jonów wodorowych H+ i wodorotlenkowych OH w roztworze glebowym i fazie stałej gleby;
utworzona przez najdrobniejsze cząstki gleby (średnica 0,5–0,001µm) część fazy stałej gleby, zawarta we frakcji koloidalnej (granulometryczny skład gleby).
gleba
[łac.],
naturalny twór wierzchniej warstwy skorupy ziemskiej powstały ze zwietrzeliny skalnej w wyniku oddziaływania na nią zmiennych w czasie i przestrzeni czynników glebotwórczych;
nauka o procesach życiowych zachodzących w komórkach, tkankach i w całym organizmie rośliny. Fizjologia roślin dąży do wyjaśnienia mechanizmów regulujących powstanie, wzrost i rozwój nowego osobnika (ontogenezę) i jego funkcjonowanie jako zintegrowanej całości;
herbicydy
[łac. herba ‘trawa’, ‘ziele’, caedo ‘zabijam’],
środki chwastobójcze,
substancje stosowane do selektywnego lub całkowitego hamowania rozwoju bądź niszczenia roślin występujących tam, gdzie są niepożądane;
proces pobierania przez roślinę dwutlenku węgla z powietrza (lub z wody) oraz roztworów soli mineralnych ze środowiska glebowego (lub wodnego);
fizjol. przemieszczanie związków mineralnych rozpuszczonych w wodzie ze środowiska zewn. rośliny do jej środowiska wewnętrznego;
saletry
[łac. sal petrae ‘sól skalna’]:
saletry
[łac. sal petrae ‘sól skalna’],
nawozy saletrzane,
zbiorowa nazwa naturalnych i syntet. azotowych nawozów miner. zawierających azot w postaci azotanów.
Saussure
[sosụ̈:r]
Nicolas Théodore de, ur. 4 lub 14 X 1767, Genewa, zm. 18 IV 1845, tamże,
syn Horace’a Bénédicta, szwajcarski agrochemik, fizjolog roślin i geolog.
fizjol. mineralna gospodarka roślin, całokształt zjawisk i procesów związanych z udziałem pierwiastków nie wchodzących w skład wody i dwutlenku węgla w funkcjach życiowych rośliny;
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia