rakietowy

Encyklopedia PWN

pocisk napędzany silnikiem rakietowym, niszczący cel za pomocą przenoszonych głowic bojowych;
napęd odrzutowy za pomocą silników rakietowych;
silnik odrzutowy, którego czynnik roboczy (np. gaz, spaliny, strumień jonów lub plazmy), wytwarzany w napędzanym obiekcie — poprzez przyspieszenie do dużej prędkości — generuje ciąg;
substancje chem. zdolne do egzotermicznego rozkładu lub spalania z wydzieleniem dużych ilości gorących gazów, stanowiące źródło energii i czynnik roboczy w silnikach rakietowych;
broń, której działanie polega na wykorzystaniu napędu rakietowego (silnik rakietowy) do przenoszenia wszelkiego rodzaju pocisków rakietowych kierowanych i niekierowanych;
zespół urządzeń, z którego odbywa się start (odpalenie) rakiety (często w postaci pocisku rakietowego), związany z nadaniem jej początkowego kierunku lotu;
silnik, w którym siła napędowa powstaje dzięki sile reakcji wytwarzanej przez wypływający z silnika czynnik roboczy (np. gorące spaliny, strumień jonów, plazmy);
miotany na odległość przedmiot (amunicja), przeznaczony do rażenia celu lub wykonania innego zadania — np. zadymienia terenu, rozrzucenia ulotek;
Braun Werner von Wymowa, ur. 23 III 1912, Wyrzysk (niem. Wirsitz), zm. 16 VI 1977, Alexandria k. Waszyngtonu,
niemiecki inżynier mechanik, pionier techniki rakietowej i kosmicznej.
Korolow Siergiej P., ur. 12 I 1907, Żytomierz, zm. 14 I 1966, Moskwa,
rosyjski specjalista w dziedzinie techniki rakietowej i astronautyki.
artyleria
[fr.],
rodzaj wojsk odpowiednio zorganizowanych i wyposażonych w holowane albo samobieżne działa (artyleria lufowa) lub niektóre rodzaje wyrzutni rakietowych (artyleria rakietowa), amunicję, urządzenia do prowadzenia ognia, sprzęt do dostarczania zaopatrzenia itp.;
rakieta
[niem.],
obiekt latający, napędzany silnikiem rakietowym i służący do przenoszenia ładunku użytecznego, np.: ładunku bojowego, statku kosmicznego, aparatury badawczej;
Lippisch
[lı̣pısz]
Alexander Martin, ur. 2 XI 1894, Monachium, zm. 11 II 1976, Cedar Rapids (stan Iowa),
niemiecki aerodynamik i konstruktor lotniczy.
środki techniczne służące do: celowego rażenia (obezwładniania, zabijania) ludzi i zwierząt oraz niszczenia różnego rodzaju obiektów materialnych (budowli, sprzętu) — broń wojskowa (bojowa), polowania na zwierzynę — broń myśliwska, rywalizacji sportowej — broń sportowa, oraz obrony osobistej i ochrony mienia (indywidualnego i społ.) — broń cywilna.
Oberth
[ọ:brt]
Hermann, ur. 25 VI 1894, Nagyszeben (ob. Sybin, Rumunia), zm. 28 XII 1989, Norymberga,
uczony niem.; jeden z pionierów techniki rakietowej, teoretyk astronautyki;
całokształt spraw związanych z wojskiem i sposobem prowadzenia wojny.
związki chemiczne lub mieszaniny, w których pod wpływem zewn. impulsu energ. o odpowiedniej intensywności rozwinie się szybka reakcja chem. z wydzieleniem dużych ilości gazów o bardzo wysokiej temperaturze.
wojsk. zespół urządzeń przeznaczony do naprowadzania na cel i prowadzenia ognia w określonym kierunku: strzelania pociskami, odpalania pocisków rakietowych, wyrzucania bomb głębinowych, wystrzeliwania torped, także nadawania prędkości początkowej innym obiektom, np. samolotom bezzałogowym.
astronautyka
[gr. ástron ‘gwiazda’, nautikḗ ‘żegluga’],
kosmonautyka,
zespół wielu dyscyplin naukowych i technicznych zajmujących się przygotowaniem i realizacją lotów poza atmosferę Ziemi (loty kosmiczne), których głównym celem jest poznanie przestrzeni kosmicznej i znajdujących się w niej obiektów, przeprowadzenie specjalistycznych badań i eksperymentów naukowo-technicznych oraz zastosowanie techniki kosmicznej do celów użytkowych.
Congreve
[kọŋgri:w]
Sir William, baronet (od 1814), ur. 22 V 1772, Londyn, zm. 15 V 1828, Tuluza,
bryt. generał, inżynier; konstruktor pocisków rakietowych;

Materiały dodatkowe

Ilustracje, multimedia

Słownik języka polskiego PWN

rakieta I
1. «obiekt latający wprawiany w ruch silnikiem odrzutowym, służący do lotów kosmicznych»
2. «pocisk napełniony materiałem wybuchowym spalającym się podczas lotu, używany do sygnalizacji i oświetlenia»
3. «pocisk składający się z głowicy bojowej, urządzenia napędowego odrzutowego oraz urządzenia stabilizującego lot»
4. «dawny pocisk zapalający»

• rakietowy
rakieta II «przyrząd do odbijania piłki w tenisie, squashu itp. lub lotki w badmintonie»
• rakietowy
napęd rakietowy «napęd uzyskiwany za pomocą silnika rakietowego»
silnik rakietowy «silnik odrzutowy wytwarzający siłę napędową przez przyśpieszanie masy gazów wypływających z wnętrza tego silnika»
broń rakietowa «wszelkiego rodzaju pociski napędzane silnikami rakietowymi»
prowadnica rakietowa «element niektórych wyrzutni rakietowych nadający początkowy kierunek lotu pociskowi»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia