powierzchnia falowa

Encyklopedia PWN

fiz. zbiór punktów (cząstek) w ośrodku objętym zaburzeniem falowym będących w danej chwili w jednakowej fazie drgań.
maksymalne zniekształcenie czoła powierzchni fali świetlnej przechodzącej przez układ optyczny (np. obiektyw).
równanie opisujące rozchodzenie się fal w przestrzeni;
fiz. zaburzenia pól fizycznych rozchodzące się ze skończoną prędkością i przenoszące energię;
fale elektromagnetyczne dł. od 0,1 mm do 100 km (częst. od 3000 GHz do 3 kHz).
hydrol. fale tworzące się na powierzchni mórz i oceanów lub wewnątrz nich;
kaustyka
[gr.],
powierzchnia kaustyczna,
powierzchnia będąca zbiorem punktów przecięcia się sąsiadujących promieni świetlnych (stycznych do niej) należących do jednej wiązki, które wyszły z jednego punktu pod różnymi kątami i zostały przez układ opt. załamane (diakaustyka) lub odbite (katakaustyka);
orbital
[łac. orbita ‘koleina’, ‘droga’],
funkcja falowa ψ opisująca stan jednego elektronu, zależna od współrzędnych () określających jego położenie w atomie (orbital atomowy), cząsteczce (orbital molekularny, orbital cząsteczkowy) lub krysztale.
fale mech., które rozchodzą się w ośrodku materialnym w wyniku działania sił sprężystości związanych z odkształceniami objętości (ściskaniem i rozciąganiem) i postaci (ścinaniem) elementów ośrodka (fale mechaniczne);
Fresnel
[frenẹl]
Augustin Jean, ur. 10 V 1788, Broglie, zm. 14 VII 1827, Ville-d’Avray,
francuski inżynier i fizyk.
Huygens
[họ̈ichəns]
Christiaan Wymowa, ur. 14 IV 1629, Haga, zm. 8 VII 1695, tamże,
matematyk, astronom i fizyk holenderski.
zasada wyjaśniająca mechanizm rozchodzenia się fal;
fiz. zjawisko polegające na tym, że przy padaniu fali na granicę rozdziału 2 ośrodków powstaje fala rozchodząca się od granicy rozdziału w stronę pierwszego ośrodka;
rodzaj przekładni, której wszystkie elementy są ciałami stałymi, sztywnymi lub podatnymi;
rezonator
[łac.],
techn. układ mech. lub elektr., w którym zachodzą drgania rezonansowe (rezonans, drgania).
termin określający zespół zjawisk związanych z przekraczaniem przez statek powietrzny prędkości równej prędkości a rozchodzenia się dźwięku w atmosferze;
Bohr
[bo:r]
Niels Henrik David Wymowa, ur. 7 X 1885, Kopenhaga, zm. 18 XI 1962, tamże,
fizyk duński.
holografia
[gr.],
technika zapisu i odtwarzania pól falowych, np. świetlnych, mikrofalowych, akustycznych, elektronowych, której istotną cechą jest możliwość zapisu na nośniku informacji zarówno o amplitudzie, jak i o fazie fali.
fiz. zjawisko nakładania się (superpozycji) 2 lub więcej fal, przy którym w różnych punktach przestrzeni następuje wzmacnianie (interferencja konstruktywna) lub osłabianie (interferencja destruktywna) amplitudy fali wypadkowej.
astr. technika wykorzystująca falowe właściwości promieniowania elektromagnetycznego w obszarze jego spójności — interferencję, do pozyskania informacji o emitującym to promieniowanie obiekcie astronomicznym.

Ilustracje, multimedia

Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia