powłokę elektronową

Encyklopedia PWN

elektrony atomu, które w stanie podstawowym (poziom energetyczny) i przy założeniu występowania tylko centralnego pola jądra atomu wykazują taką samą energię oznaczoną główną liczbą kwantową (atom).
fiz. grupa elektronów związanych w atomie siłami elektr., która w stanie normalnym i przy występowaniu tylko centralnego, kulombowskiego pola jądra atomu wykazuje tę samą energię, oznaczoną gł. liczbą kwantową.
rozkład gęstości prawdopodobieństwa położenia elektronów w atomie w funkcji odległości od jądra;
oddziaływanie między atomami lub grupami atomów prowadzące do utworzenia bardziej złożonego układu, np. cząsteczki, kryształu (szkło kryształowe);
atom
[gr. átomos ‘niepodzielny’],
fiz. najmniejsza cząstka pierwiastka chemicznego, posiadająca jeszcze właściwości tego pierwiastka, określoną masę oraz specyficzne właściwości fizyczne.
cząsteczka, molekuła, drobina,
najmniejsza trwała część substancji zachowująca właściwości chemiczne tej substancji;
orbital
[łac. orbita ‘koleina’, ‘droga’],
funkcja falowa ψ opisująca stan jednego elektronu, zależna od współrzędnych () określających jego położenie w atomie (orbital atomowy), cząsteczce (orbital molekularny, orbital cząsteczkowy) lub krysztale.
sztucznie wytworzony, nietrwały atom, stanowiący strukturę dynamiczną, istniejącą w bardzo krótkim czasie (rzędu 10–22 s) w trakcie przelotu obok siebie 2 ciężkich jąder;
fiz. jeden z 3 podstawowych stanów skupienia materii;
Pauli Wolfgang Wymowa, ur. 25 VIII 1900, Wiedeń, zm. 15 XII 1958, Zurych,
szwajcarski fizyk teoretyk, pochodzenia austriackiego.
bezradiacyjny sposób przejścia atomu ze wzbudzonego stanu elektronowego do stanu o niższej energii, polegający na emisji elektronu, tzw. elektronu Augera;
elektron
[gr. ḗlektron ‘bursztyn’],
cząstka elementarna o masie me = 0,510 998 902(21) MeV/c2 (9,109 381 88(72) · 10–31 kg) i ładunku elektrycznym e = −1,602 176 462(63) · 10–19 C, występująca w 2 stanach ładunkowych: jako ujemny — negaton, i dodatni — pozyton;
jądro atomowe, w którym liczba protonów Z lub neutronów N jest równa jednej z liczb: 2, 8, 20, 28, 50, 82, a dla neutronów także 126 (tzw. liczby magiczne);
teorie wyjaśniające budowę, właściwości i reaktywność substancji uważanych bądź za kwasy, bądź za zasady.
Pauliego zakaz, zasada Pauliego,
fiz. podstawowa zasada fizyki kwantowej, wg której w układzie złożonym z identycznych cząstek o spinie połówkowym (fermionów) 2 cząstki nie mogą znajdować się w tym samym stanie kwantowym.
zbiór atomów, których jądra mają taką samą liczbę protonów, czyli atomów o takiej samej liczbie atomowej (oznaczanej symbolem Z).
sposób klasyfikacji pierwiastków chemicznych w postaci tabeli powstałej w wyniku ułożenia pierwiastków według wzrastającej liczby atomowej oraz według ich właściwości chemicznych;
piezoelektryczność
[gr.],
zjawisko piezoelektryczne,
fiz. powstawanie wypadkowego momentu elektr. w niektórych kryształach dielektr. (dielektryki) pod wpływem ściskania lub rozciągania wzdłuż jednej z osi krystalograficznych;
spektroskopia
[łac.-gr.],
dział fizyki obejmujący zarówno badanie budowy i właściwości jąder atomowych, atomów, cząsteczek oraz złożonych z nich układów makroskopowych, jak i badanie ich wzajemnych oddziaływań — na podstawie rozkładu natężenia (tzw. widma) promieniowania elektromagnetycznego pochłanianego, wysyłanego lub rozpraszanego przez te obiekty i rejestrowanego w zależności od długości fali lub częstotliwości promieniowania.
rozkład natężenia promieniowania rentgenowskiego w zależności od długości fali (lub częst.), otrzymywany za pomocą spektrometru rentgenowskiego;

Materiały dodatkowe

Słownik języka polskiego PWN

elektronowa powłoka atomu «zbiór elektronów atomowych o tej samej głównej liczbie kwantowej»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia