polifoniczna

Encyklopedia PWN

chanson
[szãsą̣] Wymowa,
muz.:
faktura
[łac. factura ‘działanie’, ‘wykonanie’, ‘kształt’],
muz. uwzględnione w utworze swoiste właściwości techn. i brzmieniowe danego instrumentu lub zespołu wykonawczego, np. f. fortepianowa, orkiestrowa, chóralna;
Fortner Wolfgang, ur. 12 X 1907, Lipsk, zm. 5 IX 1987, Heidelberg,
kompozytor niemiecki;
Palestrina Giovanni Pierluigi da, ur. między 3 II 1525 a 2 II 1526, Palestrina k. Rzymu lub Rzym, zm. 2 II 1594, Rzym,
kompozytor włoski, jeden z najwybitniejszych przedstawicieli szkoły rzymskiej.
muzyka oparta na współbrzmieniu 2 lub więcej głosów — homofoniczna i polifoniczna;
a due
[wł.],
muz. wykonanie danej partii przez 2 instrumenty unisono;
a tre
[wł.],
muz. wykonanie danej partii przez 3 instrumenty unisono;
Abbatini Antonio, ur. ok. 1597, Tiferno (ob. Città di Castello) k. Perugii, zm. 1679, tamże,
kompozytor włoski;
Altberg Emma, ur. 14 I 1889, Płock, zm. 4 VII 1983, Warszawa,
pianistka, klawesynistka i pedagog muzyczny;
Bach Johann Sebastian Wymowa, ur. 21 III 1685, Eisenach, zm. 28 VII 1750, Lipsk,
niemiecki kompozytor i organista, przedstawiciel późnego baroku, jeden z największych twórców w historii muzyki.
Bachtin Michaił M., ur. 17 XI 1895, Orzeł, zm. 7 III 1975, Klimowsk k. Moskwy,
rosyjski myśliciel, estetyk i metodolog, teoretyk dialogu, badacz literatury i języka rosyjskiego;
Bäck
[bek]
Sven-Erik, ur. 16 IX 1919, Sztokholm, zm. 10 I 1994, tamże,
szwedzki kompozytor, dyrygent i skrzypek;
Bazylik Cyprian, Cyprian z Sieradza, ur. ok. 1535, Sieradz, zm. po 1591,
pisarz, tłumacz, muzyk, kompozytor i drukarz.
Brězan Jurij, ur. 9 VI 1916, Worklecy (niem. Räckelwitz), Saksonia, zm. 12 III 2006, Kamjenc (niem. Kamenz),
pisarz górnołużycki, tworzący także w języku niemieckim;
Bruckner
[brụknər]
Anton Wymowa, ur. 4 IX 1824, Ansfelden k. Linzu, zm. 11 X 1896, Wiedeń,
kompozytor austriacki.
Burkhard Willy, ur. 17 IV 1900, Leubringen k. Biel, zm. 18 VI 1955, Zurych,
kompozytor szwajcarski;
cantus
[łac.],
muz. w średniowieczu i renesansie melodia lub głos najwyższy w utworach polifonicznych, zw. też cantus mensuratus, cantus figuratus (figuralis), cantus fractus
cerkiewny śpiew, muzyka cerkiewna,
muzyka Kościoła prawosławnego, z reguły wyłącznie wokalna, a cappella, wykluczająca użycie instrumentów muzycznych (z wyjątkiem samodzielnego użycia dzwonów cerkiewnych).
Dostojewski Fiodor M., ur. 11 XI 1821, Moskwa, zm. 9 II 1881, Petersburg,
najwybitniejszy powieściopisarz rosyjski.

Słownik języka polskiego PWN

polifonia «muzyka mająca wiele linii melodycznych współbrzmiących ze sobą»
• polifoniczny • polifoniczność
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia