pinia

Encyklopedia PWN

bot. drzewo z rodzaju sosna;
Apeniński, Półwysep, Penisola Appenninia,
półwysep w Europie Południowej, między morzami: Liguryjskim oraz Tyrreńskim na zachodzie i Adriatyckim oraz Jońskim na wschodzie;
bizantyńskie ogrody, ogrody bizantyjskie,
kontynuacja tradycji hellenistycznej i rzymskiej sztuki ogrodowej w cesarstwie bizantyńskim, między IV a XV w., wzbogacona o wpływy bliskowschodnie i perskie.
związki operacyjne do działań bojowych na Wiśle i Prypeci,
iglaste, sosnowe, szpilkowe, dawniej zw. szyszkowe, Coniferopsida, Coniferae,
klasa roślin nagozalążkowych obejmująca współcześnie 600–700 gatunków drzew i krzewów.
Nister, Der, właśc. Pinie Kahanowicz, ur. 1884, Berdyczów, zm. 1950,
prozaik żydowski, tworzący w języku jidysz;
piniole
[wł.],
nasiona pinii — śródziemnomor. gatunku z rodzaju sosna;
Respighi
[respịgi]
Ottorino Wymowa, ur. 9 VII 1879, Bolonia, zm. 18 IV 1936, Rzym,
wł. kompozytor, także skrzypek i altowiolista;
sosna, Pinus,
rodzaj roślin nagozalążkowych drzewiastych z rodziny sosnowatych;
tyrs, thýrsos,
mit. gr. obrzędowa laska owinięta bluszczem i zwieńczona szyszkami pinii;

Słownik języka polskiego PWN

pinia «drzewo iglaste o parasolowatej koronie, brunatnych szyszkach i dużych, jadalnych nasionach, rosnące m.in. w krajach śródziemnomorskich»
• piniowy
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia